การศึกษาวิจัยครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาถึงความรับผิดของบุคคลที่เกี่ยวข้องกับความสูญหาย เสียหายของสินค้า ที่บรรทุกมากับเรือภายใต้ ไทม์ ชาร์เตอร์ พาร์ตี้ โดยพิจารณาจากแบบสัญญามาตรฐานการชาร์เตอร์เรือที่ใช้กันเป็นการแพร่หลายทั่วไปในกิจการพาณิชย์นาวีทั้งในส่วนความรับผิดระหว่างเจ้าของเรือกับชาร์เตอร์เรอร์ ซึ่งเป็นคู่สัญญาตามสัญญาไทม์ ชาร์เตอร์ พาร์ตี้ โดยตรงและความรับผิดของคู่สัญญาต่อบุคคลภายนอก ซึ่งได้แก่ ผู้ส่งของ ผู้รับตราส่งหรือผู้ทรงใบตราส่ง การศึกษาความรับผิดของคู่กรณีดังกล่าวนี้ ได้พิจารณาจากหลักกฎหมายมอนลอว์และทฤษฎีกฎหมายที่สำคัญ เช่น ทฤษฎีเสรีภาพในการทำสัญญา (Privity of Contract) ทฤษฎีความศักดิ์สิทธิในการแสดงเจตนา (Autonory of Will) ทั้งนี้ เพื่อนำมาพิจารณาถึงความรับผิดชอบของคู่กรณีต่าง ๆ ตามกฎหมายไทย ผลการศึกษาวิจัยพบว่า ความรับผิดของคู่สัญญาตามกฎหมายไทยจะต้องนำหลักกฎหมายในเรื่องสัญญาและทฤษฎีกฎหมายดังกล่าวข้างต้นมาใช้ในการพิจารณา เนื่องจากประเทศไทยยังไม่มีกฎหมายเฉพาะเกี่ยวกับ ไทม์ ชาร์เตอร์ พาร์ตี้ และสามารถที่จะนำจารีตประเพณีของไทม์ ชาร์เตอร์ พาร์ตี้ มาใช้ได้โดยผลของมาตรา 368 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งทำให้ความรับผิดของคู่สัญญาตามกฎหมายไทยมีลักษณะเช่นเดียวกับความรับผิดตามหลักกฎหมายคอมมอนลอว์ ในกรณีที่นายเรือหรือตัวแทนเรือได้ลงนามในใบตราส่งซึ่งออกภายใต้ไทม์ ชาร์เตอร์ พาร์ตี้ เมื่อพิจารณาตามกฎหมายไทยแล้ว เจ้าของเรือสามารถยกข้อต่อสู้ว่าการลงนามดังกล่าวกระทำในฐานตัวแทนของชาร์เตอร์เรอร์ เจ้าของเรือจึงไม่ต้องรับผิดต่อผู้ส่งของ หรือผู้ทรงใบตราส่งซึ่งแตกต่างไปจากหลักกฎหมายคอมมอนลอว์ที่เจ้าของเรือต้องรับผิดจากการลงนามของนายเรือ หรือตัวแทนเรือนั้น ดังนั้น จึงควรจะบัญญัติกฎหมายที่เกี่ยวกับสภาพความรับผิดของคู่กรณีทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องภายใต้ไทม์ ชาร์เตอร์ พาร์ตี้ ใหชัดเจนและสอดคล้องกับแนวปฏิบัติทั่วไป