ในปัจจุบันนี้ยังไม่มีกฎหมายคุ้มครองแรงงานที่เหมาะสมกับงาน เกษตรกรรมอย่างแท้จริงเนื่องจากกฎหมายคุ้มครองแรงงานฉบับปัจจุบันมีข้อ กำหนดบางประการที่ไม่สามารถบังคับใช้กับงานเกษตรกรรมได้ จึงได้ทำการศึกษาสภาพและปัญหาในการทำงานเกษตรกรรม และได้ดำเนินการศึกษาวิจัยภาคสนามเฉพาะกิจการเลี้ยงไก่เป็นกรณีศึกษา พบว่า งานเกษตรกรรมนั้น ไม่สามารถกำหนดเวลาในการทำงานได้ แน่นอนตายตัว เช่นเดียวกับงานอุตสาหกรรมหรือพาณิชยกรรม มิฉะนั้นจะเกิด ความเสียหาย แรงงานทุกคนต้องทำงานเช่นเดียวกันในตำแหน่งคนงานโดยได้รับค่าจ้างในอัตราค่อนข้างต่ำ แต่งานที่ทำไม่ใช่งานหนักและมีความเสี่ยงกับอันตรายน้อย เพื่อให้การคุ้มครองแรงงานในภาคเกษตรกรรมได้ผลอย่างแท้จริงจะต้องกำหนดเป็นกฎหมายคุ้มครองแรงงานในภาคเกษตรกรรม แยกต่างหากจากกฎหมายคุ้มครองแรงงานประเภทอื่น ๆ โดยไม่กำหนดบังคับเกี่ยวกับเวลาในการทำงานอย่างเคร่งครัดและเปิดโอกาสให้มีการทำงานได้ทุกวันมีข้อกำหนดคุ้มครองเป็นพิเศษเฉพาะแรงงานหญิงและเด็ก สวัสดิการและความปลอดภัยในการทำงานเท่าที่จำเป็น ตลอดจนให้ถือผลประโยชน์ตอบแทนในการทำงานต่าง ๆ เป็นค่าจ้างด้วย ทั้งนี้ ควรกำหนดกฎหมายเป็นมาตรฐานขั้นต่ำไว้กว้าง ๆ แต่ชัดเจน เพื่อให้มีความยืดหยุ่น สามารถบังคับใช้กับงานเกษตรกรรมประเภทต่าง ๆ ได้ และให้มีคณะกรรมการแรงงานใน ภาคเกษตรกรรมเป็นผู้พิจารณากำหนด ในรายละเอียดที่ เหมาะสมกับงานเกษตรกรรมแต่ละประเภทต่อไป