คดีทารุณกรรมเด็กโดยบุคคลในครอบครัว เด็กผู้เป็นเหยื่อและผู้กระทำ การทารุณกรรมเด็กต่างมีหน้าที่และความผูกพัน กันตามกฎหมายในฐานะของบิดามารดากับบุตร นอกจากนี้ บิดามารดาผู้กระทำทารุณกรรมเด็ก มักกระทำโดยมีเหตุจงใจอย่างอื่น ที่มักจะมิใช่เหตุประสงค์มุ่งปองร้ายต่อเด็กโดยตรงคดีทารุณกรรมเด็กโดยบุคคลในครอบครัว จึงเป็นคดีที่มีลักษณะพิเศษเฉพาะคดี วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษาถึงแนวคิดเกี่ยวกับการคุ้มครองเด็ก ทั้งแนวคิดทางสังคม และแนวคิดทางกฎหมายในการแทรกแซงสถาบันครอบครัว เพื่อคุ้มครองเด็กโดยศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายสารบัญญัติและกฎหมายวิธีสบัญญัติที่ เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองเด็กของศาลเยาวชนและครอบครัวไทยกับศาลคดีเด็ก และเยาวชนต่างประเทศ วิทยานิพนธ์ฉบับนี้พบว่า ศาลเยาวชนและครอบครัว ไทยในปัจจุบัน ให้การคุ้มครองเด็กที่ถูกทารุณกรรมบนพื้นฐานที่ว่า บิดามารดา จะเป็นผู้กระทำในสิ่งที่เป็นประโยชน์ที่ดีที่สุดต่อเด็ก ศาลมีอำนาจคุ้มครองเด็ก ได้ภายในขอบเขตของความบกพร่องในการใช้อำนาจปกครองของผู้ใช้อำนาจปกครอง และจะต้องได้รับความยินยอมจากบิดาหรือมารดา โดยมีคำพ้องเสียก่อน ในขณะที่ศาลคดีเด็กและเยาวชนต่างประเทศ ให้การคุ้มครองเด็กบนพื้นฐานที่ว่าลักษณะของตัวเด็กนั้นเองจะเป็นตัวกำหนดว่า เด็กควรได้รับความคุ้มครองจากรัฐและศาล เพื่อให้มีสวัสดิภาพและการดำรงชีพที่เหมาะสม แก่วัยและความจำเป็น ศาลคดีเด็กและเยาวชนจึงมีขอบเขตอำนาจในการคุ้มครองเด็กที่กว้างขวางกว่า และสามารถให้การคุ้มครองเด็กได้โดยไม่ต้องอาศัยความยินยอมของบิดามารดาแต่ประการใด วิทยานิพนธ์นี้ได้สรุปและเสนอแนะแนวทางที่เหมาะสมของศาลเยาวชนและครอบครัวในการคุ้มครองเด็กที่ถูกทารุณกรรมโดยบุคคลในครอบครัวว่าสมควรมีบทบาทเชิงรุกเพิ่มขึ้น โดยมีองค์กรของรัฐและเอกชนช่วยสนับสนุนและสมควรมีอำนาจสั่งการหลายรูปแบบ เพื่อคุ้มครองประโยชน์ของเด็กได้เหมาะสมตามสภาพปัญหา