หลักที่สำคัญประการหนึ่งของกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง คือคำพิพากษาของศาลจะต้องเป็นที่ยุติและมีผลผูกพัน ซึ่งเป็นไปตามวัตถุประสงค์เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน และเหตุผลทางเศรษฐกิจ มิให้มีการโต้เถียงกันอย่างไม่สิ้นสุดอันจะก่อให้เกิดความวุ่นวายในสังคมและความสิ้นเปลืองทั้งเวลาและปัจจัยทางเศรษฐกิจ นอกจากหลักคำพิพากษาผูกพันแล้วยังมีหลักกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งอื่นที่มีวัตถุประสงค์อย่างเดียวกันและมีผลบังคับทำนองเดียวกัน เช่น หลักกฎหมายปิดปาก เป็นต้น อย่างไรก็ดี เป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่า การจำกัดครัดเคร่งกับหลักข้อนี้จนเกินไป ไม่เพียงแต่ไม่อาจจะบรรลุวัตถุประสงค์ดังกล่าวข้างต้นแล้ว ยังอาจก่อให้เกิดปัญหาเกี่ยวกับความยุติธรรมอีกด้วยโดยผู้ไม่สุจริตอาจฉวยโอกาสดำเนินคดีโดยอีกฝ่ายหนึ่งไม่ทราบ การฉ้อฉลรวมกระทั่งความผิดพลาดของศาลเอง การวิจัยครั้งนี้จึงมีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาและหาทางแก้ไขปัญหาดังกล่าว สำหรับประเทศไทย จากการศึกษาพบว่าการใช้ การตีความหลักดังกล่าวในปัจจุบันแยบคายกว่าเดิม แต่ในอีกหลายปัญหายังไม่มีการพัฒนาหลักกฎหมาย ด้วยบทกฎหมาย ให้มีการคุ้มครองผู้สุจริตให้ดียิ่งขึ้นจึงน่าจะมีการแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งโดยยอมให้มีการพิจารณาพิพากษาใหม่ได้ในเหตุต่าง ๆ มากขึ้นและยอมให้บุคคลภายนอกคดีในกรณีที่ต้องผูกพันตามคำพิพากษาสามารถปฏิเสธความผูกพันได้ด้วย