เมื่อมีการกระทำละเมิดเกิดขึ้น ในทางแพ่งแต่เดิมนั้นมีหลักในการวินิจฉัยความรับผิดคือจำเลยกระทำโดยจงใจหรือประมาทเลินเล่อ จนกระทั่ง ได้มีการพัฒนาหลักดังกล่าวให้บุคคลต้องรับผิดแม้ไม่ได้กระทำโดยจงใจหรือ ประมาณเลินเลิ่น คือเป็นความรับผิดที่ไม่ต้องคำนึงว่าจำเลยได้กระทำโดยจงใจหรือประมาทเลินเล่อหรือไม่ ทั้งนี้จำเลยมีโอกาสที่จะแก้ตัวให้พ้นผิดได้ตามกฎหมาย ความรับผิดชนิดนี้มีอยู่ในความรับผิดในความเสียหายอันเกิดจากทรัพย์ โดยเฉพาะประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 437 วรรค 2 ซึ่งเป็นความรับผิดเนื่องจากทรัพย์อันตราย ดังนั้นหลักความผิดเด็ดขาดจึงนำมาใช้กับความเสียหายที่เกิดขึ้นเนื่องจากทรัพย์อันตราย โดยหลักนี้มีข้อยกเว้น ให้ไม่ต้องรับผิดอยู่ 2 ประการคือ เหตุสุดวิสัยและความผิดของผู้เสียหายเอง ปรากฏว่าในปัจจุบันได้มีการนำเอาสารเคมี หรือวัตถุที่เป็นอันตรายแก่บุคคล สัตว์ พืช ทรัพย์และสิ่งแวดล้อมเข้ามาโดยปราศจากความควบคุมดูแลในการป้องกันอันตรายอย่างจริงจังประกอบกับนับตั้งแต่ปี พ.ศ.2531 เป็น ต้นมา มีอุบัติเหตุร้ายแรงเกิดขึ้นต่อเนื่องกันมา ซึ่งอุบัติเหตุเหล่านี้สืบเนื่องมา จากทรัพย์อันตรายเป็นสาเหตุ มักก่อความเสียหายรุนแรงกว่าความเสียหายที่เกิดจากทรัพย์ประเภทอื่น เมื่อพิจารณากฎหมายที่จะนำมาปรับใช้เพื่อบรรเทา ความเสียหายในทางแพ่งแล้ว ก็มีเพียงประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 437 วรรค 2 ซึ่งความหมายของคำว่า "ทรัพย์อันตราย" ตามมาตรานี้ได้แบ่งเป็นหลายประเภทตามลักษณะของการที่จะเกิดอันตรายได้ คำ พิพากษาของศาลฎีกาในเรื่องนี้วินิจฉัยความหมายของทรัพย์อันตรายตามคดีที่ เกิดขึ้นยังไม่มากนัก ดังนั้นเมื่อมีการตราพระราชบัญญัติวัตถุอันตรายพ.ศ.2535 ขึ้น ซึ่งเป็นกฎหมายที่มุ่งควบคุมวัตถุที่จัดว่าเป็นวัตถุอันตรายให้อยู่ในความดูแลของหน่วยงานที่รับผิดชอบเพื่อความชัดเจนในการควบคุมดุแล โดยใน พระราชบัญญัติฉบับนี้ยังได้บัญญัติหน้าที่ของความรับผิดทางแพ่งไว้ด้วย ดังนั้นจึง ทำให้ผู้เสียหายมีกฎหมายที่จะใช้เพื่อเยียวยาความเสียหายเพิ่มขึ้น ฉะนั้นกรณีนี้อาจทำให้มีปัญหาในแง่ของการใช้กฎหมายทั้งสองฉบับ ผู้เขียนจึงได้ทำการวิจัยถึงปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นจากการใช้กฎหมายทั้งประมวลกฎหมายแพ่ง และพาณิชย์มาตรา 437 วรรค 2 และพระราชบัญญัติวัตถุอันตราย พ.ศ.2535 รวมทั้งได้เสนอข้อคิดเห็นต่าง ๆ ที่อาจจะเป็นปัญหา และให้ข้อเสนอแนะที่อาจจะเป็นประโยชน์ในการใช้กฎหมายทั้งสองฉบับนี้ต่อไปเพื่อประโยชน์ต่อผู้ที่ เกี่ยวข้อง และต่อสาธารณะชนทั่วไป