ในกระบวนการกำจัดความขุ่นในน้ำ โดยการสร้างเม็ดตะกอนให้เกิด ขึ้นครั้งนี้ได้ใช้โพลีอะลูมินัมคลอไรด์เป็นโคแอกกูแลนต์ และใช้โพลีเมอร์แอนไอ ออน, โพลีเมอร์นอนไอออน, โพลีเมอร์แคตไอออน เป็นโคแอกกูแลนต์เอตโดยได้แปรผันค่าพีเอชของปฏิกิริยา เพื่อเปรียบเทียบผลของพีเอชต่อประสิทธิภาพในการกำจัดความขุ่น ตัวแปรควบคุมที่ศึกษาได้แก่ความเข้มข้นโพลีอะลูมินัมคลอไรด์1, 3, 5 มก./ล. ความเข้มข้นของโพลีเมอร์ 0.3 มก./ล. ความเร็วน้ำไหลขึ้น 40 ชม./นาที ตัวแปรอิสระ คือ พีเอช 7 ค่าได้แก่ 5, 5.5, 6, 6.6, 7,7.5 และ 8 การทดลองแต่ละครั้งใช้เวลา 6 ชม. โดยเก็บตัวอย่างทุก ๆ ชั่วโมงเพื่อหาความขุ่นตกค้างในน้ำ ขนาดและความเร็วในการจมตัวของเม็ดตะกอนที่ระดับบนสุดของชั้นเม็ดตะกอน ทั้งนี้เมื่อระบบเข้าสู่ภาวะคงตัวได้ทำการหาปริมาณอะลูมิเนียมละลายในน้ำผลิตและปริมาณอะลูมิเนียมในเม็ดตะกอนด้วย จากผลการวิจัย พบและตั้งสมมติฐานได้ว่า 1. โพลีอะลูมินัมคลอไรด์อาศัยกลไกคูคติตและทำลายประจุไฟฟ้าในการทำลายเสถียรภาพของคอลลอยด์ที่ค่าพีเอชต่ำ และอาศัยโครงสร้างโมเลกุลที่ใหญ่เกาะยึดอนุภาคคอลลอยด์ที่ค่าพีเอชสูง ในขณะที่โพลีเมอร์แอนไอออนอาศัยกลไกการต่อเชื่อมด้วยโพลีเมอร์ในการสร้างเม็ดตะกอน โพลีเมอร์นอนไอออนอาศัยกลไกการต่อเชื่อมผสมกับการทำลายประจุ ส่วนโพลีเมอร์แคตไอออนอาศัยประจุบวกในการลดศักย์ไฟฟ้าของคอลลอยด์และกลไกการต่อเชื่อมด้วยโพลีเมอร์ในการสร้างเม็ดตะกอน 2. ที่พีเอชต่ำในช่วงที่วิจัย ความขุ่นตกค้างในน้ำที่อออกจากระบบมีค่า ที่สูงกว่าที่พีเอชสูงอยู่บ้างเล็กน้อย แต่ไม่มีนัยสำคัญ และในทุกเงื่อนไขการทดลองความขุ่นในน้ำที่ออกจากระบบมีค่าต่ำกว่าเกณฑ์กำหนด 5 เอ็นทียู 3. พีเอชไม่มีอิทธิพลต่อความเร็วในการจมตัวของเม็ดตะกอน,ความสูงของชั้นเม็ดตะกอนแต่มีอิทธิพลต่อขนาดเม็ดตะกอนอยู่บ้าง แต่มีรูปแบบที่ไม่ชัดเจน 4. พีเอชมีอิทธิพลต่อปริมาณอลูมิเนียมในน้ำ ซึ่งปริมาณอลูมีเนียมใน น้ำมีค่าต่ำเมื่อพีเอชอยู่ในช่วง 0.5-7.0 และมีค่าไม่เกินเกณฑ์กำหนด 200ไมโครกรัม/ล.