การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาผลที่เกิดขึ้นจากการมีระบบขนส่ง มวลชนในเขตกรุงเทพมหานครโดยพิจารณาจากพื้นฐานด้านวิศวกรรมขอบเขตของการวิจัยคือ 1. ช่วงเวลา พ.ศ.2537 - พ.ศ.2544 2. พื้นที่กรุงเทพมหานคร 3. ไม่ทำการวิเคราะห์นโยบาย 4. ประเด็นที่สนใจคือการใช้ที่ดิน ความต้องการในการเดินทาง ระดับการบริการ ระบบสนับสนุน การใช้ตั๋วร่วม ความต้องการสาธารณูปโภค ความต้องการทรัพยากรบุคคล การเวนคืนที่ดิน และสภาพสิ่งแวดล้ม 5. โครงข่ายระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพมหานครหลัก(โครงการระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพมหานคร โครงการรถไฟฟ้ามหานครและโครงการรถไฟชุมชน) ผลการวิจัยพบว่า การใช้ที่ดินบริเวณสถานีรถไฟฟ้าจะมีการเปลี่ยน แปลงเป็นพื้นที่เพื่อการพาณิชย์ พื้นที่บริเวณปลายเส้นทางรถไฟฟ้าชานเมืองจะพัฒนาเป็นศูนย์เมืองใหม่ และพื้นที่ชานเมืองส่วนอื่น ๆ จะพัฒนาเป็นที่อยู่อาศัยความต้องการในการเดินทางโดยรถไฟฟ้ามีแนวโน้มที่จะมากกว่าปริมาณพยากรณ์โดยบริษัทที่ปรึกษาของโครงการ ระดับการบริการจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงไปจากที่ วางแผนไว้เมื่อเปิดให้บริการระบบสนับสนุน / พื้นที่จอดรถจะเกิดขึ้นในบริเวณสถานีรถไฟฟ้าในชานเมือง ระบบสนับสนุน / ระบบป้อนจะเกิดขึ้นจากรถประจำทางโดยการปรับเส้นทางให้สั้นลง และ เหมาะสมกับเส้นทางของรถไฟฟ้าการใช้ตั๋วร่วมจะเกิดขึ้นระหว่างโครงการระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพมหานครและโครงการรถไฟฟ้ามหานคร ความต้องการสาธารนูปโภคโดยโครงข่าย จะมีปริมาณน้อยเมื่อเทียบกับความต้องการเดิมที่มีอยู่ ความต้องการทรัพยากรบุคคลโดยโครงจ่ายฯ ประมาณ 9,400 คน การเวนคืนที่ดินประมาณ 1,000 ไร่ สภาพสิ่งแวดล้อม (มลภาวะทางเสียง และมลทัศน์) จะมีความรุนแรงมากขึ้นในพื้นที่บริเวณสองข้างทางของโครงข่ายฯ