การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะการจัดการศึกษาของมหา วิทยาลัยรามคำแหง ตั้งแต่ พ.ศ.2514 ถึงปัจจุบัน (พ.ศ.2536-2537) และ แนวโน้มที่จะเกิดขึ้นในอนาคต 15-20 ปี ข้างหน้าโดยวิธีการสืบค้นเชิงธรรมชาติ โดยการสัมภาษณ์ สอบถามผู้ทรงคุณวุฒิ วิเคราะห์เอกสารและการสังเกตเพื่อสรุปเป็นข้อมูลเบื้องต้น และมีการประเมินผลสรุป โดยใช้รูปแบบ ผู้ทรงคุณวุฒิ การเสนอผลใช้แผนภาพต้นไม้ ทางเลือกอนาคตของมหาวิทยาลัย รามคำแหง ผลการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า 1. ลักษณะการจัดการศึกษาที่มีตั้งแต่เรื่องตั้งมหาวิทยาลัยและมีแนวโน้มจะคงอยู่ในอนาคตคือยังคงเป็นมหาวิทยาลัยเปิดแบบตลาดวิชา มีสภาสภามหาวิทยาลัยเป็นองค์การบริหารสูงสุด การวางแผนเปลี่ยนไปตามอธิบดีมีการเรียนการสอน 2 แบบคือ เรียนที่มหาวิทยาลัยและเรียนด้วยตนเอง มีโทรทัศน์วงจรปิดในห้องเรียนขนาดใหญ่ มีการบริการนักศึกษาด้านทะเบียนห้องสมุด ตำรา การแนะแนว ทุนการศึกษา การรักษาสุขภาพ การกีฬา และ นันทนาการ 2. ลักษณะการจัดการศึกษาที่เปลี่ยนแปลงเพิ่มขึ้นคือ ได้งบประมาณแผ่นดินเพิ่ม มีการขึ้นค่าธรรมเนียมต่าง ๆ มีทุนพัฒนาบุคลากรและการวิจัยเพิ่ม ขึ้น บุคลากรมีความขัดแย้งและแบ่งพรรคพวกมากขึ้น ปัญหาสมองไหลมากขึ้นหลักสูตรยืดหยุ่นและปรับเปลี่ยนง่ายขึ้น ให้บริการแก่บุคคลภายนอกมากขึ้น 3. ลักษณะการจัดการศึกษาที่เปลี่ยนแปลงลดลงคือ จำนวนนักศึกษาลูกจ้างงบรายได้จำนวนครั้งในการสอบซ่อม 4. ลักษณะการจัดการศึกษาที่เกิดขึ้นใหม่ในอดีต คือมีวิทยาเขตรามฯ 2 การเลือกตั้งผู้บริหารการเทียบโอนหน่วยกิต การสอนทางโทรทัศน์ วิทยุการสอบซ่อม การเปิดบัณฑิตศึกษา ในปัจจุบันคือ ซุ้มนักศึกษาถาวร อาคารสูง เกิน 10 ชั้น การอนุมัติหลักสูตรสิ้นสุดที่สภามหาวิทยาลัย การร่วมมือกับภาครัฐ และเอกชน ศูนย์วัฒนธรรมระดับคณะและมหาวิทยาลัย ในอนาคต คือ ปรับระบบการบริหารมหาวิทยาลัยที่ไม่ใช่ส่วนราชการ ปรับโครงสร้างสภามหาวิทยาลัยเป็นไตรภาคี ปรับวิธีการสรรหาอธิการบดีที่ไม่ใช่เลือกตั้ง จะใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ในการสอน จะขยายสาขาด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จะเน้นวิจัยพื้นฐาน และจะจัดตั้งศูนย์การเรียนส่วนภูมิภาค 5. ลักษณะการจัดการศึกษาที่ถูกยุบไปในอดีตคือ การสรรหาอธิการบดีโดยการแต่งตั้ง การสอน การสอบที่ส่วนภูมิภาค งดการบรรยายสำหรับนักศึกษาปีที่ 1 และศูนย์ศึกษานานาชาติ สำหรับปัญหาอุปสรรคที่พบคือ การบริหารขาดความคล่องตัว นโยบาย ไม่ต่อเนื่องมีการแบ่งพรรคแบ่งพวก ขาดความคล่องตัวในการปรับหลักสูตรขาดอุปกรณ์การสอนที่ทันสมัยขาดการประเมินหลักสูตรระยะเวลาสอบนานเกินไป อาจารย์ใช้เวลาสอนมากกว่าทำวิจัย ผลงานวิจัยมีน้อย การบริการวิชาการล่าช้า