งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการแบ่งกลุ่มย่อยของภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้กลุ่ม "ป" โดยอาศัยเกณฑ์การปฏิภาคของเสียงบางประการในการจำแนกภาษาต่าง ๆ เหล่านี้ การศึกษาในครั้งนี้ครอบคลุมภาษาไทที่Li (1960) จัดไว้ในกลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ และ Chamberlain(1972,1975) จัดไว้ในกลุ่ม "ป" ได้แก่ ภาษาไทเมา ภาษาไทยเหนือภาษาไทคำตี่ ภาษาไทลื้อ ภาษาไทใหญ่ ภาษาไทขืน ภาษาไทยวน ภาษาไทขาว ภาษาไทดำ และภาษาไทแดง จากการวิจัยพบว่าสามารถรวมภาษาไทเมา ภาษาไทเหนือ และภาษาไทคำตี่ เข้าเป็นกลุ่มเดียวกัน เนื่องจากมีลักษณะทางเสียง รวม 5ประการ ซึ่งสนับสนุนความสัมพันธ์แบบร่วมเชื้อสาย ได้แก่ 1) *kw > k, *khw > kh 2) *A > Al-23-4 3) *A *B: A23 = B4 4) *(...) > e, *(...) > o 5) *(...)b > m นอกจากนั้นภาษาไทยในกลุ่ม "ป" ที่เหลือยังอาจแบ่งย่อยอีกได้อีกเป็น2 กลุ่ม โดยอาศัยการแยกเสียงวรรณยุกต์ A คือ กลุ่มที่ 1 ได้แก่ ภาษาไทขืนและภาษาไทยวน ซึ่งมีการแยกเสียงวรรณยุกต์ Al2-34 เหมือนกันส่วนกลุ่มที่ 2 ได้แก่ ภาษาไทลื้อ ภาษาไทใหญ่ ภาษาไทขาว ภาษาไทดำ และ ภาษาไทแดง ซึ่งมีการแยกเสียงวรรณยุกต์ Al23-4 เหมือนกัน ส่วนลักษณะ การปฏิภาคของเสียงอื่น ๆ ยังมีไม่เพียงพอ ที่จะนำมาใช้เป็นเกณฑ์การจำแนกเป็นกลุ่มย่อยลงไปอีกได้