การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษาการอ้างถึงในรายงาน การวิจัยและวิทยานิพนธ์ระดับปริญญามหาบัณฑิตสาขาวิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยาของภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยาบัณฑิตวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและคณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์โดยใช้วิธีการวิเคราะห์เอกสารในด้านประเภท, ภาษา, อายุ และขอบเขต เนื้อหาวิชาของเอกสารที่ได้รับการอ้างถึงตลอดจนใช้วิธีการสำรวจด้วยแบบสอบถามเพื่อศึกษาพฤติกรรมการอ้างถึงของผู้เขียนรายงานการวิจัยและวิทยานิพนธ์สาขาวิชาดังกล่าวในด้านเหตุผลในการนำเอกสารมาอ้างถึง,การพิจารณาถึงความสำคัญและความจำเป็นของเอกสารที่นำมาอ้างถึง,ความตั้งใจใช้เอกสารที่นำมาอ้างถึง และจำนวนเอกสารที่ใช้เรียบเรียงในงานเขียนแต่มิได้อ้างถึง ผลการวิจัยพบว่า หนังสือ (53.04%) และวารสาร (20.39%) เป็น ประเภทของเอกสารที่ได้รับการอ้างถึงมากที่สุด เอกสารภาษาไทย(54.52%) ได้รับการอ้างถึงมากที่สุด เมื่อพิจารณาเฉพาะภาษาของหนังสือ และวารสารปรากฏว่า หนังสือและวารสารภาษาอังกฤษ (27.07% และ13.25%) ได้รับการอ้างถึงมากที่สุด เอกสารที่อยู่ในช่วงอายุ 1-5 ปี(28.40%) ได้รับการอ้างถึงมากที่สุด เอกสารในขนาดสังคมวิทยา(35.06%) ได้รับการอ้างถึงมากที่สุด เหตุผลที่ผู้วิจัยคำนึงถึงมากที่สุดในการนำเอกสารมาอ้างอิง คือ เพื่อให้เกียรติเจ้าของงานเขียนเดิม, เพื่อสร้างกรอบแนวความคิดที่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่กำลังทำวิจัยและระเบียบวิธีการ ใช้ในการวิจัย, และเพื่อให้ผู้อ่านมีภูมิหลังเป็นพื้นฐานในการอ่านต่อไป ในการนำเอกสารมาอ้างถึง ผู้วิจัยมีการพิจารณาว่าเอกสารนั้นมีความสำคัญและ จำเป็นต่องานเขียน และตั้งใจใช้เอกสารที่สำคัญและจำเป็นนั้นเพื่องานเขียน โดยเฉพาะ (92.07%) จำนวนเอกสารที่ผู้วิจัยใช้เรียบเรียงในงานเขียน แต่มิได้อ้างถึงอยู่ในช่วง 0-2 รายการมากที่สุด (35.42%) เหตุผลที่ผู้วิจัยตอบมากที่สุดในกรณีที่อ้างถึงเอกสารที่ไม่ได้ใช้ด้วยตนเอง คือ ได้บรรณานุกรมของเอกสารนั้น แต่หาตัวเล่มไม่พบ จึงอ้างจากงานของผู้อื่นที่เคยอ้างไว้ (54.17%) เหตุผลที่ผู้วิจัยเลือกตอบมากที่สุดในกรณีที่ไม่อ้างถึงเอกสารที่ใช้เรียบเรียงในงานเขียนคือ ใช้เอกสารเพียงนำแนวความคิดหลักการมาดัดแปลงในการเรียบเรียงงานเขียนเท่านั้น (51.72%)