การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิธีการจัดหาที่อยู่อาศัยของผู้ใช้แรงงานขนาดใหญ่ บริเวณนิคมอุตสาหกรรมแหลมฉบัง พร้อมทั้งลำดับความสำคัญของปัจจัยในการจัดหาที่อยู่อาศัยของแรงงาน ผลการวิจัยพบว่า แรงงานส่วนใหญ่จัดหาที่อยู่อาศัยด้วยวิธีการเช่าส่วนที่จัดหาด้วยการซื้อมีรองลงมานอกจากนั้นจะเป็นการอาศัยอยู่กับผู้อื่นในการซื้อที่อยู่อาศัยแรงงานจะต้องใช้จ่ายอย่างน้อย 30% ของรายได้เพื่อให้ได้มาซึ่งที่อยู่อาศัย นับว่า เป็นสัดส่วนของค่าใช้จ่ายที่สูงกว่าเกณฑ์ปกติ สภาพการอยู่อาศัย แออัด คับแคบ นอกจากนั้นยังมีปัญหาเรื่องการกำจัดขยะมูลฝอย ส่งกลิ่นรบกวน ด้านผู้ประกอบการอุตสาหกรรม ได้มีการช่วยเหลือในรูปของเงินสวัสดิการในรูปต่าง ๆ เช่นเบี้ยขยันค่าบ้านพักอาศัย แต่เงินช่วยเหลือดังกล่าวมีมูลค่าไม่มากนักและมีเงื่อนไขในการช่วยเหลือไม่มีการจัดที่พักอาศัยให้แก่พนักงาน แต่มีการจัดรถรับส่งให้กับพนักงาน ในส่วนของการแก้ไข ควรส่งเสริมให้มีบ้านเช่าเพิ่มมากขึ้นเนื่องจากมีค่าใช้จ่ายที่เหมาะสมกับระดับรายได้ของแรงงาน ถึงแม้จะไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ตรงวัตถุประสงค์ที่จะให้ประชากรมีที่อยู่อาศัยเป็นของตนเองแต่เป็นการลดปัญหาลงได้ระดับหนึ่ง ขณะที่รัฐยังไม่สามารถแก้ปัญหาที่ค้างคา ให้เรียบร้อยลงได้ ส่วนการผลิตที่อยู่อาศัยเพิ่ม รวมทั้งส่งเสริมด้านการเงินเพื่อที่อยู่อาศัยสำหรับผู้มีรายได้น้อย จะต้องดำเนินควบคู่ไปด้วย เพื่อแก้ปัญหาให้ถูกเป้าหมาย