การวิจัยฉบับนี้มีจุดประสงค์ในการเสนอความสัมพันธ์ระหว่างการค้ายาง กับกฎหมายเศรษฐกิจระหว่างประเทศ เพื่อศึกษาถึงผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงทางกฎหมายเศรษฐกิจระหว่างประเทศที่มีต่อการค้ายาพาราของประเทศไทย ผลการวิจัยพบว่า กฎหมายเศรษฐกิจระหว่างประเทศที่มีการเปลี่ยนแปลงไป เช่น การจัดตั้งองค์การค้าโลก การจัดตั้งเขตการค้าเสรีอาเซียน ได้ส่งผลกระ ทบในเชิงบวกทำให้การค้ายางของประเทศไทยเป็นไปได้โดยเสรีมากขึ้น และประ เทศไทยจะต้องทำการแก้ไขกฎหมายภายในประเทศที่เกี่ยวข้องโดยเฉพาะในด้าน การส่งเสริมอุตสาหกรรมยางพารา ที่กำหนดให้การส่งออกเป็นเงื่อนไขในการได้รับ การส่งเสริมอุตสาหกรรม เพื่อให้สอดคล้องกับกฎเกณฑ์ระหว่างประเทศ และความเปลี่ยนแปลงทางด้านการค้ายาง ในส่วนของความตกลงยางธรรมชาติระหว่างประเทศ ที่มีวัตถุประสงค์ในการรักษาเสถียรภาพราคายางโดยการใช้มูลภัณฑ์กันชน การดำเนินงานขององค์การยางธรรมชาติระหว่างประเทศสามารถรักษาเสถียรภาพราคายางไว้ได้ระดับหนึ่ง และมีผลดีต่อการค้ายางของประเทศไทยในด้านที่ทำให้การค้ามีความมั่นคงมากขึ้น สำหรับกฎหมายภายในของประเทศที่เกี่ยวกับการค้ายางบางฉบับที่ออก มารองรับพันธกรณีตามความตกลงระหว่างประเทศในอดีต เช่น พระราชบัญญัติควบคุมยาง พ.ศ. 2481 เมื่อพันธกรณีดังกล่าวสิ้นสุดลงกลับมิได้มีการแก้ไขเปลี่ยนแปลงประกอบกันนโยบายของรัฐจากเดิมที่มุ่งควบคุมได้เปลี่ยนเป็นมุ่งให้การส่งเสริม รวมทั้งภาวะเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ทำให้กฎหมายดังกล่าวมีความล้าหลัง ควรที่จะได้มีการยกเลิกกฎหมายดังกล่าวไป นอกจากนี้ในการกำหนดน โยบายของรัฐควรที่จะคำนึงถึงผลในระยะยาวมากกว่ามุ่งเพียงการแก้ไขปัญหาในระยะสั้น และไม่ควรปล่อยให้การเมืองเข้ามากำหนดนโยบายเพราะจะเป็นการบิดเบือนระบบการค้าของประเทศ รวมทั้งรัฐไม่ควรกำหนดนโยบายในการแทรกแซงราคายาง เพราะจะทำให้กลไกตลาดที่มีอยู่เดิมบกพร่องไป ซึ่งจะส่งผลเสียต่อระบบตลาดยางของประเทศโดยตรง