การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาลักษณะทางกายภาพของอพาร์ตเมนต์สำหรับ ผู้มีรายได้น้อยในเขตห้วยได้แก่ ทำเลที่ตั้ง รูปแบบและการกระจายตัวและศึกษาลักษณะทางสังคม เศรษฐกิจของผู้พักอาศัยตลอดจนปัจจัยการเลือกที่พักอาศัยรวมทั้งความพึงพอใจของผู้พักอาศัย ที่มีต่อสิ่งอำนวยความสะดวกและหน่วยพักอาศัยของโครงการ ผลการวิจัยพบว่า เขตห้วยขวางเป็นเขตที่มีศักยภาพรองรับการขยายตัวของที่พักอาศัยประเภทอพาร์ตเมนต์ สำหรับผู้มีรายได้น้อย เนื่องจากมีที่ตั้งใกล้แหล่งงานในเมือง และมีความพร้อมในด้านระบบสาธารณูปโภค สาธารณูปการ ผลการศึกษาพบว่า การเดินทางระหว่างที่พักอาศัยกับที่ทำงานส่วนใหญ่อยู่ในรัศมีการเดิน ทางไม่เกิน 5 กม. และใช้เวลาเดินทางไม่เกิน 30 นาที ผู้เช่าส่วนใหญ่มีรายได้เฉลี่ย 5,000-8,000 บาทต่อเดือน มีค่าใช้จ่ายต่าง ๆ เกี่ยวกับที่พักอาศัยบริการ เฉลี่ย 3,000-3,500 บาทต่อเดือน และมักจะเช่าอาศัยรวมกัน 2-3 คนต่อห้อง ทำ ให้สภาพความเป็นอยู่ค่อนข้างแออัด จากการศึกษาปัจจัยการเลือกที่พักอาศัยประเภทอพาร์ตเมนต์สำหรับผู้มีราย ได้น้อยพบว่า ผู้พักอาศัยส่วนใหญ่ให้ความสำคัญในเรื่องความเหมาะสมของค่าเช่าเป็น อันดับแรก ส่วนปัจจัยอื่นที่สำคัญรองลงมาได้แก่ความสะดวกในการเข้า-ออก ความสะดวกที่อยู่ใกล้แหล่งบริการชุมชน ความพร้อมของสิ่งอำนวยความสะดวกที่ทางโครง การจัดเตรียมไว้ และการมีสภาวะแวดล้อมที่ดี ซึ่งปัจจัยเหล่านี้มีความสำคัญไม่แตก ต่างกันมากนักและจากการสอบถามความพึงพอใจของผู้พักอาศัยที่มีต่อสิ่งอำนวยความสะดวกและหน่วยพักอาศัยของโครงการพบว่า ผู้พักอาศัยส่วนใหญ่มีความพึงพอใจต่อระ บบอาคารมากที่สุด อพาร์ตเมนต์นับได้ว่าเป็นที่พักอาศัยของผู้มีรายได้น้อยในเมืองที่นับว่าจะ มีบทบาทและความสำคัญมากขึ้น จะเห็นได้จากจำนวนที่ขยายตัวเพิ่มขึ้นในเขตพื้นที่รอบ ๆ แหล่งธุรกิจการค้า อพาร์ตเมนต์เหล่านี้ส่วนใหญ่ลงทุนโดยภาคเอกชน หาก ได้มีการส่งเสริมและดูแลจากภาครัฐในด้านคุณภาพสิ่งแวดล้อมการอยู่อาศัยที่ได้มาตรฐาน ก็น่าจะแก้ปัญหาความขาดแคลนที่อยู่อาศัยของผู้มีรายได้ในเมืองได้อย่างสำคัญ