ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ให้อำนาจศาลใช้ดุลพินิจกำหนดค่าสินไหมทดแทนตามมูลละเมิด ซึ่งในกรณีเกี่ยวกับชีวิตและร่างกายการกำหนดจำนวนเงินสำหรับชดใช้เยียวยาเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง ที่ศาลจำต้องพินิจพิจารณา โดยรอบคอบภายใต้บทบัญญัติแห่งกฎหมายตลอดจนเหตุผลและหลักเกณฑ์อื่น ๆประกอบการพิจารณา เพื่ออำนวยความเป็นธรรมให้แก่คู่ความมากที่สุดเท่าที่ทำได้ เท่าที่ได้ศึกษาค้นคว้ามาในกรณีการกำหนดค่าเสียหายที่ไม่อาจคำนวณเป็น ตัวเงิน ศาลยังไม่อาจจะวางหลักเกณฑ์ที่สามารถอธิบายให้นักกฎหมายและบุคคลทั่วไปยอมรับโดยปราศจากข้อโต้แย้ง เช่น ในกรณีสูญเสียอวัยวะ มูลค่า ชีวิตมนุษย์ เป็นต้น ส่งผลให้สำนวนฟ้องร้องที่มาสู่กระบวนการพิจารณามักจะผลักภาระในการกำหนดค่าเสียหายให้แก่ศาลโดยทนายจะค่าสินใหม่ทดแทนเป็น จำนวนมาก เพื่อให้ศาลจะได้ลดจำนวนที่ขอตามที่เห็นสมควรเท่านั้น วิทยานิพนธ์เรื่องนี้จึงพยายามเสนอแนวความคิดในการคำนวณค่าเสีย หายโดยใช้หลักเกณฑ์ทาง นิติศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ตลอดจนทางสังคมวิทยาร่วมประกอบการพิจารณาถึงความสามารถในการผลิต สภาพความเป็นอยู่ของครอบครัว ซึ่งถือเป็นค่าของมนุษย์ที่สูญเสียไปจากการทำละเมิดพร้อมได้เสนอถึงแนวคิดที่จะนำจำนวนเงินชดเชยความเสียหายตามพระราชบัญญัติเงิน ทดแทน พ.ศ.2537 และพระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ.2533 มาร่วมในการกำหนดค่าสินไหมทดแทน ตลอดจนแนวทางการคำนวณค่าสินไหมทดแทนใน ค่าเสียหายอื่น ๆ ภายใต้บทบัญญัติมาตรา 438 วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ เพื่อให้สามารถแก้ไขปัญหาการเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนในกรณีต่าง ๆ ด้วยความถูกต้องและมีเหตุผล ตามข้อเท็จจริงและหลักกฎหมายสนับสนุนเพื่อให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงของสังคมและ เศรษฐกิจอย่างรวดเร็วทั้งในระดับประเทศและระหว่างประเทศ อันแสดงถึง ประสิทธิภาพและศักยภาพของสถาบันตุลาการของไทยในการประสาทความยุติธรรม