ในการวิจัยนี้ ใช้ผักตบชวาและชานอ้อย เป็นสารแลกเปลี่ยนไอออนองค์ประกอบในผักตบชวามีเซลลูโลส 43-44% ลิกนิน 12-15% แพนโตแซน14-15% และสารอื่น ส่วนองค์ประกอบในชานอ้อยมีโฮโลเซลลูโลส 82.52%แอลฟาเซลลูโลส 44% ลิกนิน 19.78% แพนโนแซน 27.21% และสารอื่น ๆโลหะหนักที่ทำการศึกษา ได้แก่ ทองแดง นิคเกล และสังกะสี ตัวแปรที่ศึกษาได้แก่ กระบวนการทางเคมีที่ใช้ปรับสภาพผักตบชวาและชานอ้อย ความเข้มข้นของโลหะหนักในน้ำเสีย จากผลการทดลองพบว่า ความสามารถในการแลกเปลี่ยนไอออนของผักตบชวาที่ไม่ปรับสภาพอยู่ในช่วง 0.686-0.809 meq/g และผักตบชวาที่ปรับสภาพ (carboxymethyl water hyacinth) อยู่ในช่วง 0.330-0.406meq/g ส่วนชานอ้อยที่ไม่ได้ปรับสภาพความสามารถในการแลกเปลี่ยนไอออนมีค่าอยู่ในช่วง 0.065-0.086 meg/g ส่วนชานอ้อยที่ปรับสภาพ (Carboxymethylbagasse) มีค่าอยู่ในช่วง 0.052-0.069 meq/g นอกจากนี้พบว่าการแลกเปลี่ยนไอออนกับทองแดงมีค่าสูงกว่านิคเกลและสังกะสี สำหรับอิทธิพลของความเข้มข้นของโลหะหนักในน้ำเสีย พบว่า น้ำเสียที่มีโลหะหนักน้อยมีความสามารถในการแลกเปลี่ยนไอออนสูง ปริมาณกรดไฮโดรคลอริคเข้มข้น 0.5 N สำหรับการรีเจนเนเรชั่นใช้ประมาณ 3 bed volumes