การนำกลับโครเมียมจากน้ำเสียฟอกหนังได้ทดสอบในสภาพจริงด้วยโรงทดลองนำร่องที่ได้ออกแบบโดยใช้ข้อมูลในห้องปฏิบัติการที่ทำมาก่อนหน้านี้เป็นพื้นฐาน น้ำเสียจากการฟอกโครมเป็นทั้งประเภทที่มีและไม่มีสารช่วยตรึงโครเมียม และจากโรงงานเดียวกัน สารเคมีที่ใช้มี 2 ชนิด คือแมกนีเซียมออกไซด (MgO) และโซเดียมคาร์บอเนต Na(,2)CO(,3) จากการทดลองที่สภาวะต่าง ๆ พบว่าการตกตะกอนผลึกโครเมียมด้วย MgO และแยกน้ำจากตะกอนผลึกโดยทิ้งให้ตกตะกอน 1 ชั่วโมง เป็นภาวะที่เหมาะสมที่สุดทั้งในน้ำเสียที่ไม่มีและมีสารช่วยตรึงโครเมียม โดยปริมาณ MgO ที่ใช้เป็น 2 เท่าและ 4 เท่าของความต้องการทางทฤษฎีตามลำดับ พีเอชของสารละลายเฉลี่ย9.0 และ 9.3 มีโครเมียมในน้ำออก 481.9 และ 170.7 มก./ล. โดยมีประสิทธิภาพการตกตะกอนผลึกในห้องปฏิบัติการ 90.6 และ 89.7 เปอร์เซ็นต์ส่วนในภาคสนาม 89.4 และ 88.4 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ ตะกอนผลึกที่ได้จมตัวเร็วและได้ตกตะกอนแน่นหลังจากตกตะกอน 1 ชั่วโมงแล้วสามารถนำสลัดจ์ที่ได้ไปนำกลับโครเมียมโดยละลายด้วยกรดซัลฟุริก (1+1) ควบคุมพีเอชให้เท่ากับ 2.5-2.8 สภาวะนี้มีประสิทธิภาพการนำกลับโครเมียมในห้องปฏิบัติการ75.9 และ 79.5 เปอร์เซ็นต์ ส่วนในภาคสนาม 97.5 และ 88.6 เปอร์เซ็นต์ตามลำดับ และสามารถเดินระบบได้ดี ง่ายต่อการควบคุมดูแล รวมทั้งสารละลายโครเมียมที่นำกลับมาใช้ใหม่นี้ไม่มีผลต่อคุณภาพของหนังผลิตภัณฑ์ ส่วนการใช้ Na(,2)CO(,3) ไม่เหมาะสม เนื่องจากค่าใช้จ่ายด้านสารเคมีของการนำกลับน้ำเสีย ในกรณีที่ไม่มีสารช่วยตรึงโครเมียมสูงมาก(สูงกว่า MgO 2 เท่า) และใช้เวลาในการตกตะกอนนาน (15-20 ชั่วโมง)ส่วนน้ำเสียที่มีสารช่วยตรึงโครเมียมไม่สามารถใช้ Na(,2)CO(,3) ได้เช่นกันเนื่องจากประสิทธิภาพการนำกลับต่ำมาก และมีความยุ่งยากในการเดินระบบสูง เมื่อพิจารณาทางด้านความคุ้มทุนทางเศรษฐศาสตร์ พบว่าการใช้ MgOในน้ำเสียที่ไม่มีสารช่วยตรึงจะสามารถคุ้มทุนในระยะเวลา 3-7 ปีส่วนการนำกลับโครเมียมในน้ำเสียที่มีสารช่วยตรึงด้วยระบบนี้ไม่เหมาะสมเนื่องจากน้ำทิ้งจากการฟอกโครมประเภทนี้มีปริมาณโครเมียมต่ำทำให้ไม่คุ้มทุน