วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาวิจัยระบบการอนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์เชิงบังคับตามอนุสัญญาลิขสิทธิ์ระหว่างประเทศที่สำคัญ 2 อนุสัญญา ได้แก่ อนุสัญญาเบอร์นเพื่อการคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม และอนุสัญญาลิขสิทธิ์สากล รวมทั้งวิเคราะห์ถึงรูปแบบต่างๆ ของระบบการอนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์เชิงบังคับในต่างประเทศ เพื่อนำมาพิจารณาปรับปรุงแก้ไขกฎหมายลิขสิทธิ์ของประเทศไทยให้เหมาะสมขึ้น จากการศึกษาวิจัยพบว่า ในปัจจุบันเทคโนโลยีการสื่อสารโทรคมนาคม และการทำซ้ำได้พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว แนวความคิดของระบบการใช้งานลิขสิทธิ์โดยชอบธรรมไม่อาจจะคุ้มครองสิทธิทางเศรษฐกิจของเจ้าของลิขสิทธิ์ให้ได้รับผลประโยชน์ตอบแทนจากการที่ผู้อื่นนำผลงานของเขาไปใช้ได้อย่างเพียงพอ อีกทั้งแนวความคิดระบบการใช้งานลิขสิทธิ์โดยชอบธรรมไม่สามารถทำให้งานลิขสิทธิ์แพร่หลายไปสู่สาธารณชนได้ดีเท่าที่ควร เพราะลักษณะของการใช้งานจะมีลักษณะเพื่อประโยชน์ของตนเองหรือครอบครัวเท่านั้น ซึ่งระบบการอนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์เชิงบังคับสามารถเข้ามาแก้ไขข้อบกพร่องต่าง ๆ เหล่านี้ได้ นอกจากนี้ยังเป็นระบบที่ช่วยอำนวยความสะดวกแก่เจ้าของลิขสิทธิ์ และสาธารณะในการนำงานลิขสิทธิ์มาใช้เพื่อป้องกันการทำลายตลาดลิขสิทธิ์ของเจ้าของลิขสิทธิ์ กล่าวคือระบบนี้ ผู้ขอใช้งานสามารถใช้งานลิขสิทธิ์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน แต่ต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างเหมาะสมและเป็นธรรมแก่เจ้าของลิขสิทธิ์ อาจกล่าวได้ว่าสิทธิเด็ดขาดในการอนุญาตให้บุคคลอื่นใช้สิทธิโดยเฉพาะเจาะจง หรือโดยความยินยอมถูกแทนที่ด้วยค่าตอบแทนอย่างเหมาะสมและเป็นธรรม ซึ่งรูปแบบของค่าตอบแทนแบ่งออกเป็น 2 ลักษณะ คือ ลักษณะแรก เจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมายเป็นผู้กำหนดอัตราค่าตอบแทนการใช้สิทธิ และบัญญัติไว้ในบทบัญญัติของกฎหมาย ลักษณะที่สอง เจ้าของลิขสิทธิ์จะไม่ถูกตัดสิทธิในการเข้ามาทำการเจรจา เรื่องค่าตอบแทนการใช้สิทธิกับผู้ขอใช้สิทธิแต่อยู่ภายใต้เงื่อนไขที่ว่า ถ้าคู่กรณีไม่อาจตกลงกันได้ เจ้าหน้าที่ในทางศาล หรือเจ้าหน้าที่ในทางบริหาร จะเป็นหน่วยงานที่เข้ามากำหนดจำนวนค่าตอบแทนการใช้สิทธิให้แทนคู่สัญญาดังกล่าว โดยเทียบเคียงกับอัตราค่าตอบแทนการใช้สิทธิที่กฎหมายได้กำหนดไว้