การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาวิเคราะห์กฎหมายไทยที่มีผลบังคับใช้อยู่ในปัจจุบันที่เกี่ยวกับการแก้ไขปัญหามูลฝอยพลาสติก ตลอดจนศึกษาแนวทางและมาตรการของกฎหมายที่เกี่ยวกับการหมุนเวียนพลาสติกกลับมาใช้ใหม่ของต่างประเทศ เพื่อแก้ไขปัญหาและมูลฝอยพลาสติก ผลการวิจัยพบว่า กฎหมายไทยที่มีผลบังคับใช้อยู่ในปัจจุบันที่เกี่ยวข้องกับการแก้ไขปัญหามูลฝอย ยังมีลักษณะที่จำกัดและไม่มีประสิทธิภาพเพียงพอในการแก้ไขปัญหามูลฝอยพลาสติก กล่าวคือ กฎหมายนี้มิได้มีเจตนารมณ์ที่จะมุ่งแก้ไขปัญหามูลฝอยแต่อย่างเดียวเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงการจัดการสาธารณสุขและอื่นๆ อีกด้วย อันเป็นผลให้กฎหมายเหล่านี้มีเนื้อหาสาระของกฎหมายที่มุ่งไปตามเจตนารมณ์ของกฎหมายฉบับนั้น จึงไม่สามารถใช้กฎหมายเหล่านี้ในการแก้ไขปัญหามูลฝอยพลาสติก อีกทั้งกฎหมายบางฉบับยังให้เป็นอำนาจหน้าที่ของราชการส่วนท้องถิ่นที่จะตรากฎหมายลำดับรองในการแก้ไขปัญหามูลฝอย โดยเนื้อหาสาระของกฎหมายลำดับรองนั้น ต้องอยู่ภายในขอบเขตที่กฎหมายแม่บทให้อำนาจไว้ ในขณะที่ปัญหามูลฝอยพลาสติกนั้นเป็นปัญหาที่จำต้องใช้เทคนิคและความรู้เฉพาะ ซึ่งในปัจจุบันราชการส่วนท้องถิ่นยังมีขีดความสามารถจำกัด จากสภาพปัญหานั่นเอง ผู้วิจัยจึงเสนอแนะให้รัฐต้องเข้ามากำหนดมาตรการทางกฎหมายที่เหมาะสม โดยใช้แนวทางการหมุนเวียนพลาสติกกลับมาใช้ใหม่ ด้วยการบัญญัติกฎหมายเฉพาะเรื่องขึ้นบังคับใช้ใหม่ โดยใช้แนวทางการหมุนเวียนพลาสติกกลับมาใช้ใหม่ในการแก้ไขปัญหามูลฝอยพลาสติก และนำมาตรการทางกฎหมายในการหมุนเวียนพลาสติกมาใช้ใหม่ของต่างประเทศที่เหมาะสมมาใช้ด้วย เช่น ระบบการมัดจำและคืนบรรจุภัณฑ์พลาสติก การกำหนดให้ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมพลาสติกระบุชนิดพลาสติกที่ตัวผลิตภัณฑ์พลาสติก หรือการกำหนดโควต้าในการหมุนเวียนพลาสติกกลับมาใช้ใหม่