การประกอบธุรกิจขนาดใหญ่ซึ่งใช้เงินทุนจำนวนมาก จำเป็นต้องทำประกันภัยกับบริษัทประกันภัย ซึ่งก็เกินกว่าความสามารถของบริษัทประกันภัยที่จะรับเสี่ยงภัยไว้เองทั้งหมด ดังนั้นการประกันภัยต่อจึงเข้ามามีบทบาทในธุรกิจประกันภัย เนื่องจากไม่มีการบัญญัติกฎหมายประกันภัยต่อไว้ การวิจัยจึงมุ่งศึกษากฎหมายที่นำมาใช้บังคับการประกันภัยต่อ นโยบายของรัฐที่ใช้ในการควบคุม กำกับดูแล และส่งเสริมธุรกิจประกันภัย ว่ามีความเหมาะสมและเพียงพอต่อการพัฒนาธุรกิจประกันภัยต่อให้เจริญก้าวหน้าและมั่นคงหรือไม่โดยใช้วิธีวิจัยเอกสาร จากการศึกษาวิจัยพบว่า หลักกฎหมายที่นำมาใช้บังคับการประกันภัยต่อได้แก่ หลักกฎหมายประกันภัยเท่าที่นำมาใช้บังคับได้เท่านั้น หลักกฎหมายเกี่ยวกับสัญญา และประเพณีปฏิบัติของการประกันภัยต่อซึ่งปฏิบัติกันจนเป็นหลักสากล เนื่องจากปัจจุบัน ธุรกิจประกันภัยมีการเอาประกันภัยต่อออกไปต่างประเทศมากกว่าการเอาประกันภัยต่อภายในประเทศ เพราะบริษัทประกันส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก ทำให้ไม่สามารถรับเสี่ยงภัยที่มีจำนวนเงินเอาประกันภัยสูงได้หมด จึงเอาประกันต่อไปยังผู้รับประกันภัยต่างประเทศ แต่มาตราทางกฎหมายตามพระราชบัญญัติกันกันวินาศภัย พ.ศ.2535 และพระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ.2535 และประมวลกฎหมายรัษฎากร ซึ่งรัฐใช้ควบคุม กำกับดูแลใช้บังคับเฉพาะบริษัทประกันภัยในประเทศเท่านั้น ไม่มีมาตราการใดในการกำกับดูแล บริษัทประกันภัยและนายหน้าประกันภัยต่อต่างประเทศเลย ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาธุรกิจประกันภัยต่อ ดังนั้นแนวทางในการแก้ไขปัญหาก็คือ รัฐควรให้ความสำคัญและพัฒนาธุรกิจประกันภัยต่ออย่างจริงจังโดยปรับปรุงแก้ไข พระราชบัญญัติประกันวินาศภัย พ.ศ.2535 พระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ.2535 และประมวลกฎหมายรัษฎากร ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการประกันภัยต่อ ให้สอดคล้องกับการพัฒนาธุรกิจประกันภัยต่อ