วัตถุประสงค์ของความผิดต่อร่างกาย คือ เพื่อคุ้มครองบุคคลจากอันตรายแก่กาย แต่ผู้กระทำผิดอาจรับโทษที่หนักขึ้นเพราะผลของการกระทำโดยมิได้คำนึกถึงวิธีการกระทำ ส่วนวัตถุประสงค์ของความผิดต่อชีวิตนั้นก็เพื่อคุ้มครองชีวิตและบุคคล ปัญหาเกี่ยวกับสองความผิดนี้ คือ ความสับสนระหว่างความผิดทำร้ายร่างกายและความผิดพยายามฆ่า แม้ "เจตนา" ที่ใช้ในการชี้ว่าเป็นความผิดฐานใดในสองความผิดนี้ แต่การวินิจฉัยเจตนาขึ้นอยู่กับ"อาวุธ" "บาดแผล" หรือประการอื่น ๆ ซึ่งเป็นดุลพินิจอันกว้างขวางของศาล "อาวุธปืน" นั้นผู้ใช้วัตถุประสงค์ก็เพื่อใช้เป็นอาวุธที่ก่อให้เกิดความตาย ความหมายของคำว่า "อาวุธปืน" ในตำราต่างประเทศคือ "อาวุธที่ทำให้ถึงตาย" ดังนั้น การกระทำความผิดต่อร่างกายในประเทศไทยจึงมุ่งไปที่"เจตนาฆ่า" ซึ่งข้อเท็จจริงอาจเป็นไปได้ว่าผู้กระทำความผิดอาจมีเพียงเจตนาทำร้ายร่างกายเท่านั้น ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษหนักขึ้น ทั้งในกฎหมายระบบคอมมอนลอว์และกฎหมายระบบชีวิลลอว์ ได้มีบทบัญญัติกำหนดความผิดต่อร่างกายในเหตุฉกรรจ์ ดังนั้นจึงมีบทบัญญัติในความผิดฐาน "ทำร้ายร่างกายด้วยอาวุธที่ทำอันตรายให้ถึงตาย" ซึ่งจะนำมาใช้แก้ไขปัญหาดังที่ได้กล่าวมาแล้วข้างต้นคือ ทำให้ศาลสามารถลงโทษผู้กระทำผิดตามเจตนาที่แท้จริงของเขา