การวิจัยเรื่องนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาเพื่อค้นหาข้อขัดข้องทางด้านวิธีพิจารณาในคดีสิ่งแวดล้อม อันเป็นอุปสรรคในการดำเนินคดีของผู้เสียหายทั้งในคดีแพ่งและคดีอาญา ซึ่งส่งผลให้การอำนวยความยุติธรรม ในคดีสิ่งแวดล้อมไม่สามารถดำเนินไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ จากการวิจัยพบว่า ในการใช้สิทธิดำเนินคดีอาญาและคดีแพ่งของผู้เสียหายนั้น จะมีข้อขัดข้องในด้านต่าง ๆ คือ ข้อขัดข้องทางด้านวิธีพิจารณาความอาญาได้แก่ ในกรณีที่ไม่สามารถกล่าวอ้างความเสียหายเพื่อใช้สิทธิร้องทุกข์หรือฟ้องคดีอาญา ในด้านประสิทธิภาพของพนักงานสอบสวน ในด้านการรวบรวมพยานหลักฐานในกรณีที่ผู้เสียหายฟ้องคดีเอง และในส่วนที่ไม่มีกฎหมายบัญญัติให้การก่อมลพิษออกสู่สิ่งแวดล้อมเป็นความผิดในทางอาญาโดยตรงสำหรับข้อขัดข้องทางด้านวิธีพิจารณาความแพ่ง ได้แก่ข้อขัดข้องกรณีผู้เสียหายหลายคนเป็นโจทย์ฟ้องคดีแพ่งในเรื่องเดียวกันในเรื่องภาระการพิสูจน์ในคดีแพ่งและกรณีใช้สิทธิขอให้มีการป้องกันอันตรายล่วงหน้า ผู้วิจัยจึงได้เสนอแนะแนวทางแก้ไขการดำเนินคดีสิ่งแวดล้อม โดยการปรับปรุงบทบัญญัติกฎหมายที่เกี่ยวข้องในหลักการต่างๆ คือ ในคดีอาญากำหนดให้บุคคลผู้ได้รับผลกระทบจากการก่อมลพิษเป็นผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา จัดตั้งหน่วยงานของรัฐที่มีความรู้เชี่ยวชาญทางด้านสิ่งแวดล้อมเป็นผู้มีหน้าที่สอบสวนคดีอาญาที่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม กำหนดให้พนักงานอัยการมีหน้าที่เข้าควบคุมการดำเนินคดีอาญาของผู้เสียหายในกรณีที่ใช้สิทธิฟ้องคดีเอง และกำหนดให้การก่อมลพิษออกสู่สิ่งแวดล้อมเป็นความผิดอาญา สำหรับในส่วนคดีแพ่งได้เสนอให้นำหลักการดำเนินคดีแบบ "ClassAction" มาใช้ในคดีสิ่งแวดล้อมที่มีผู้เสียหาย โดยให้พนักงานอัยการมีหน้าที่ฟ้องคดีแพ่งแทนผู้เสียหาย กำหนดให้จำเลยรับภาระการพิสูจน์ว่าตนไม่ได้เป็นเจ้าของหรือผู้ครอบครองแหล่งมลพิษที่ทำให้เกิดความเสียหาย และกำหนดหลักการให้ประชาชนสามารถใช้สิทธิทางศาลเรียกร้องให้เจ้าของหรือผู้ครอบครองแหล่งมลพิษดำเนินการป้องกันภยันตรายเสียก่อนที่ความเสียหายจะเกิดขึ้น ซึ่งข้อเสนอแนะดังกล่าวจะเป็นแนวทางในการคุ้มครองสิทธิของผู้เสียหายในคดีสิ่งแวดล้อมให้ดียิ่งขึ้น