การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะทำการตรวจสอบหาฤทธิ์การต้านอาการชักของสาร เอ็น(2'-โพรพิลเพนทาโนอิล)-2-ไพโรลิไดโนน ซึ่งเป็นสารที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นมาเพื่อให้มีฤทธิ์ต้านอาหารชัก โดยสมมุติฐานที่ใช้ในการสังเคราะห์สารนี้อาศัยหลักการที่ว่าเมื่อให้สารนี้เข้าไปในร่างกายจะเข้าสู่สมองและถูกเปลี่ยนแปลงเป็นสารที่มีฤทธิ์ต้านอาการชักสองตัวคือ กรดวาโพรอิกและกรดแกมม่าอะมิโนบิวทิลริค ผลจากการวิจัยพบว่าสาร เอ็น(2'-โพรพิลเพนทาโนอิล)-2-ไพโรลิไดโนน มีฤทธิ์ต้านอาการชักที่เกิดจากการเหนี่ยวนำโดยใช้กระแสไฟฟ้าและสารเคมี (เพนทีลีนเทตราชอล) ได้ดีกว่ากรดวาโพรอิก ซึ่งเป็นสารต้นแบบทั้งในด้านความแรงและความเร็วในการออกฤทธิ์ นอกจากนี้จากการทดสอบในหลอดทดลองยังพบอีกว่าสาร เอ็น(2'-โพรพิลเพนทาโนอิล)-2-ไพโรลิไดโนนโนน ไม่เปลี่ยนแปลงที่สมองแต่จะเปลี่ยนแปลงที่ตับเกิดเป็นกรดวาโพรอิก แต่จะไม่ให้กรดแกมม่าอะมิธนบิวทิลริค ซึ่งสอดคล้องกับการทดสอบหาระดับกรดแกมม่าอะมิโนบิวทิลริคในเปลือกสมองใหญ่ของหนูขาว เมื่อเปรียบเทียบระดับก่อนและหลังให้สาร เอ็น(2'-โพรพิลเพนทาโนอิล)-2-ไพโรลิไดโนน ซึ่งพบว่าไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (P<0.05) จากผลการทดลองทั้งหมดแสดงว่าสาร เอ็น(2'-โพรพิลเพนทาโนอิล)-2-ไพโรลิไดโนน มีฤทธิ์ต้านอาการชักได้ดีกว่ากรดวาโปรอิกที่เป็นสารต้นแบบและฤทธิ์ต้านอาการชักที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดจากการที่สาร เอ็น(2'-โพรพิลเพนทาโนอิล)-2-ไพโรลิไดโนน เปลี่ยนแปลงที่สมองให้ กรดวาโพรอิก และกรดแกมม่าอะมิโนบิวทิลริค แต่คาดว่าน่าจะเกิดจากการที่สาร เอ็น(2'-โพรพิลเพนทาโนอิล)-2-ไพโรลิไดโนน มีฤทธิ์ในการต้านอาการชักด้วยตัวเอง ซึ่งกลไกต้านอาการชักของสาร เอ็น(2'-โพรพิลเพนทาโนอิล)-2-ไพโรลิไดโนน ควรจะต้องมีการศึกษาต่อไป