ค่าอัตราส่วนความเข้มข้นของยาธีโอฟิลลีนในน้ำลายกับพลาสม่านี้ ได้ถูกศึกษาในอาสาสมัครผู้ใหญ่ไทยที่มีสุขภาพแข็งแรง จำนวน 36 คน (เป็นชาย 18 คน และเป็นหญิง 18 คน) ที่มีอายุระหว่าง 20-40 ปี ซึ่งได้รับยาธีโอฟิลลีนชนิดเม็ดครั้งเดียวในขนาด 5 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัวหนึ่งกิโลกรัมโดยทำการเก็บตัวอย่างพลาสม่า และน้ำลายที่ถูกกระตุ้นด้วยผลึกกรดซิตริก ที่เวลา 0, 0.5, 1.0, 1.5, 2.0, 4.0, 6.0, 8.0 และ 12.0ชั่วโมง หลังจากบริหารยา และทำการวิเคราะห์หาปริมาณ ภายในหนึ่งสัปดาห์โดยเทคนิคทางไฮเปอร์ฟอร์แมนซ์ลิควิคโครมาโทกราฟีที่ได้ปรับปรุง และผ่านการประเมินประสิทธิภาพของวิธีวิเคราะห์ จากการทดสอบทางสถิติพบว่าความเข้มข้นของระดับยาธีโอฟิลลีนในพลาสม่ากับในน้ำลายมีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญ (r=0.81, p<0.001) พบว่าอัตราส่วนความเข้มข้นของยาธีโอฟิลลีนในน้ำลายพลาสม่า โดยเฉลี่ยมีค่าเท่ากับ 0.57 (+,-) 0.14โดยไม่ขึ้นกับเพศ นิสัยการสูบบุหรี่ และเวลาที่ทำการเก็บตัวอย่าง ยกเว้นเวลาที่ 0.5 ชั่วโมง หลังจากการบริหารยา นอกจากนี้ยังได้ทำการศึกษาเบื้องต้นถึงการนำค่าอัตราส่วนที่ได้รับนี้ไปประยุกต์ใช้กับผู้ป่วยที่เป็นโรคหืด จำนวน 12 คน พบว่าระดับยาธีโอฟิลลีนในพลาสม่าที่ได้จากการคำนวณ มีความสัมพันธ์กับระดับยาธีโอฟิลลีนในพลาสม่าที่ได้จากการวิเคราะห์จริง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r=0.95, p<0.001)และค่าอัตราส่วนของความเข้มข้นของยาจากการคำนวณ ต่อความเข้มข้นจากการวิเคราะห์ โดยเฉลี่ยเท่ากับ 1.385 (+,-) 0.208 ในการที่จะนำค่าอัตราส่วนความเข้มข้นของยาธีโอฟิลลีนมาใช้ในผู้ป่วยไทยได้นั้นควรที่จะมีการศึกษา ค้นคว้าเพิ่มเติมในผู้ป่วยมากขึ้น