การศึกษาคุณประโยชน์ของสารไคติน (CT) และอนุพันธ์ต่อการเพิ่มการละลายของยาไฮโดรคลอโรไทอาไซค์ (HCTZ) จากระบบการกระจายตัวของแข็ง ซึ่งเตรียมโดยเทคนิคกระจายตัวต่างๆ การบดผสมแห้ง (PM)การบดผสมเปียก (KM) การใช้ตัวทำละลาย (SM) และ/หรือ การใช้ตัวทำละลายโดยวิธีการดูดซับตัวยาบนตัวพา (SMD) และการบดผสมด้วยเครื่องบดไฟฟ้าแบบบอลทิลล์ (BM) ระหว่างอัตราส่วน ตัวยาต่อตัวพา 1:1, 1:2, 1:3 โดยใช้ตัวพาชนิดต่างๆ สารไคติน, ไคโตแซน (CS, CSU) ไคโตแซน น้ำหนักโมเลกุลต่ำ (LMCS) เปรียบเทียบกับระบบที่ใช้ตัวพา PVP K30 และPEG 4000 จากการศึกษาการปลดปล่อยตัวยา พบว่าระบบการกระจายตัวของแข็งที่เตรียมขึ้นให้การละลายสูงกว่ามากเมื่อเปรียบเทียบกับตัวยาเดี่ยว และการเพิ่มอัตราส่วนตัวพา มีผลเพิ่มการปลดปล่อยตัวยา ทั้งไคตินและไคโตแซน(CS) มีประสิทธิภาพเพิ่มการปลดปล่อยตัวยาเมื่อเตรียมโดยเทคนิคการบดผสมด้วยเครื่องบดไฟฟ้า (BM) ในขณะที่ไคโตแซน (CSU) ไม่ได้ผล ไคโตแซนน้ำหนักโมเลกุลต่ำ (LMCS) สามารถเพิ่มการปลดปล่อยตัวยาได้ดี เมื่อเตรียมโดยเทคนิคการบดผสมเปียก (KM) และการใช้ตัวทำละลาย (SM)ระบบกระจายตัวของแข็งที่เพิ่มการปลดปล่อยตัวยาได้ดีที่สุดคือ ระบบที่เตรียมจากไคโตแซนน้ำหนักโมเลกุลต่ำ โดยเทคนิคการบดผสมเปียก (LMCS KM) ผลจากรูปถ่ายจากล้องจุลทรรศน์อิเลคตรอนแบบสแกนนิ่งแสดงให้เห็นถึงการลดขนาด และการแยกกลุ่มก้อนเกิดขึ้นในระบบกระจายตัวส่วนใหญ่ และมีการเกาะกลุ่มเล็กน้อยในระบบกระจายตัวของ LMCS BM ระบบกระจายตัวด้วยวิธี BM จะทำให้เกิดการลดขนาดเป็นอย่างมาก นอกจากนี้ X-raydiffractograms และ DTA thermograms แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงรูปผลึกจากเดิมของทั้งตัวยาเดี่ยวที่ผ่านกระบวนการแล้ว (treated drug)และตัวยาในระบบกระจายตัวที่เตรียมขึ้นโดยวิธีเดียวกัน โดยที่ในระบบกระจายตัวจะมีการเพิ่มขึ้นของรูปอสัณฐาน และโดยวิธีอินฟราเรด (IR)พบว่าไม่เกิดปฏิกิริยาทางเคมีระหว่างตัวยากับตัวพาจากระบบกระจายตัวที่คัดเลือกมาศึกษา จากการเปรียบเทียบระหว่างยาเม็ดที่เตรียมจากระบบกระจายตัวที่ให้ผลการละลายยาได้ดีกับยาเม็ด HCTZ ในท้องตลาดที่นำมาเปรียบเทียบ 2ชนิด พบว่ายาเม็ดที่เตรียมจะให้ผลเพิ่มการละลายของตัวยาได้ดีกว่ายาเม็ดHCTZ ที่นำมาเปรียบเทียบกัน