การศึกษาผลของสารลดแรงตึงผิว 6 ชนิดต่อการปลดปล่อยไนเฟดิพีนจากเจลฟลูโรนิคเอฟ 127 ร้อยละ 35 โดยน้ำหนัก โดยการใช้ เคสชารี-เชียนดิฟฟิวชันเซลล์ที่ดัดแปลงในช่วงเวลา 24 ชั่วโมง สารลดแรงตึงผิวที่ใช้คือ บริจ 35 ทวีน 80 โซเดียมลอริลชัลเฟต ไดออกทิลโซเดียมซัลโฟซักซิเนต เบนซาลโคเนียมคลอไรค์ และคลอเฮซิดีนไดอะซีเตด พบว่าการปลดปล่อยตัวยาออกจากตำรับทั้งที่ที่มีและไม่มีสารลดแรงตึงผิวเป็นกลไกอันดับศูนย์ ตำรับที่มีร้อยละของการปลดปล่อยไนเฟดีพีนจากเจลพลูโรนิคเอฟ-127 ที่ช่วงเวลา 24 ชั่วโมงที่สูงที่สุดคือ ตำรับที่มีเบนซาลโคเนียมคลอไรด์ร้อยละ 5 โดยน้ำหนัก ขณะที่ตำรับซึ่งไม่มีสารลดแรงตึงผิว (ตำรับควบคุม)ปลดปล่อยเพียงร้อยละ 33.67 ค่าคงที่อัตราการปลดปล่อยตำรับที่ประกอบด้วยบริจ 35 ทวีน 80 และคลอเฮซิดีนไดอะซีเตด ร้อยละ 1, 3 และ 5โดยน้ำหนัก ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับตำรับควบคุม(p>0.01) ตำรับที่มีเบนซาลโคเนียมคลอไรด์ร้อยละ 5 โซเดียมลอริลซัลเฟต ร้อยละ 3 และ 5 และไดออกทิลโซเดียมซัลโฟชักชิเนต ร้อยละ 5 มีค่าคงที่อัตราการปลดปล่อยแตกต่างจากตำรับควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(P<0.01) เมื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความเข้มข้นของสารลดแรงตึงผิวกับค่าคงที่อัตราการปลดปล่อย พบว่าการเพิ่มความเข้มข้นของโซเดียมลอริลซัลเฟต ไดออกทิลโซเดียมซัลโฟซักซิเนต และเบนซาลโคเนียมคลอไรด์ มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับค่าคงที่อัตราการปลดปล่อยของไนเฟดิพีน