การศึกษาการใช้บริการทางการแพทย์ของผู้ประกันตน ภายใต้พระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ.2533 ที่ผ่านมาพบว่า มีอัตราการใช้บริการค่อนข้างต่ำ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์อัตราการใช้บริการทางการแพทย์ของผู้ประกันตนกลุ่มทำงานธนาคาร ภายใต้พระราชบัญญัติประกันสังคมในเขตกรุงเทพมหานครชั้นใน พ.ศ.2536 และพฤติกรรมการเลือกใช้บริการทางการแพทย์ของผู้ประกันตนว่าเป็นอย่างไร โดยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือ ผู้ประกันตนที่ทำงานธนาคารในเขตกรุงเทพมหานครชั้นในที่ผู้วิจัยสุ่มได้เดือนพฤศจิกายนพ.ศ.2536 จำนวน 1,656 ราย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามที่ให้ผู้ประกันตนตอบเอง ผลการศึกษาพบว่า ผู้ประกันตนทำงานธนาคารมีอัตราการไปใช้บริการผู้ป่วยนอกในโรงพยาบาลที่ลงทะเบียนไว้เท่ากับ 0.84 ครั้ง/คน/ปี และอัตราการไปใช้บริการผู้ป่วยใน ในโรงพยาบาลที่ลงทะเบียนไว้เท่ากับ 0.13ครั้ง/คน/ปี ในขณะที่อัตราการไปใช้บริการผู้ป่วยนอกที่โรงพยาบาลอื่นที่ไม่ได้ลงทะเบียนไว้เท่ากับ 11.16 ครั้ง/คน/ปี และอัตราการไปใช้บริการผู้ป่วยในที่โรงพยาบาลอื่นที่ไม่ได้ลงทะเบียนไว้เท่ากับ 1.2 ครั้ง/คน/ปี โดยเหตุผลของการไปใช้บริการผู้ป่วยนอกในโรงพยาบาลที่ลงทะเบียนไว้ คือบริการที่สะดวกรวดเร็ว และกรณีผู้ป่วยใน คือ เดินทางสะดวก ส่วนเหตุผลของการไปใช้บริการผู้ป่วยนอกและผู้ป่วยในที่โรงพยาบาลอื่นที่ไม่ได้ลงทะเบียนไว้ คือเดินทางสะดวก สำหรับพฤติกรรมการเลือกใช้บริการทางการแพทย์ของผู้ประกันตนที่ทำงานธนาคารเปลี่ยนไปหลังจากมีประกันสังคมโดยพบว่า ผู้ประกันตนเลือกใช้คลินิกแพทย์มากที่สุดเหมือนเดิม แต่อันดับสองเปลี่ยนเป็นเลือกใช้โรงพยาบาลเอกชนแทน และซื้อยารับประทานลดลงมาเป็นอันดับสาม ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการใช้บริการผู้ป่วยนอกในโรงพยาบาลที่ลงทะเบียนไว้ คือรายได้ ประเภทของโรงพยาบาลคู่สัญญาหลัก และการทราบชื่อโรงพยาบาลประกันสังคมที่มีสิทธิไปใช้บริการอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (ที่ระดับ (...)=0.01) ส่วนกรณีผู้ป่วยในไม่พบว่ามีปัจจัยใด มีความสัมพันธ์กับการใช้บริการในโรงพยาบาลที่ลงทะเบียนไว้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ