การวิจัยนี้เป็นการศึกษาถึงผลการเปลี่ยนแปลงทางคลีนิกของอวัยวะปริทันต์ ที่เกิดจากการใช้ยามิโนซัยคลินแบบเฉพาะที่เป็นตัวเสริมในการรักษาโรคปริทันต์คือการขูดหินน้ำลายและเกลารากฟัน เปรียบเทียบกับการใช้ยามิโนซัยคลินแบบเฉพาะที่เพียงอย่างเดียว และการหูดหินน้ำลายและเกลารากฟันเพียงอย่างเดียว และศึกษาถึงสภาพของรอยโรคก่อนการรักษา คือความลึกของร่องลึกปริทันต์เริ่มต้นที่เหมาะสมที่จะใช้ยามิโนซัยคลินแบบเฉพาะที่ร่วมกับการขูดหินน้ำลายและเกลารากฟัน ทำการศึกษาในผู้ป่วยโรคปริทันต์อักเสบจำนวน 15 คน ที่ไม่เป็นโรคทางระบบที่อาจมีผลต่อสภาวะของอวัยวะปริทันต์ และไม่ได้รับยาต้านจุลชีพและการรักษาโรคปริทันต์ในช่วง 6 เดือนที่ผ่านมา แบ่งฟันในช่องปากของผู้ป่วยแต่ละคนเป็น 4 จตุภาค แต่ละจตุภาคจะได้รับการรักษาแตกต่างกันโดยการสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่มย่อย คือกลุ่มที่ได้รับการขูดหินน้ำลายและเกลารากฟันร่วมกับการใส่ยามิโนซัยคลินแบบเฉพาะที่ กลุ่มที่ใส่ยามิโนซัยคลิน แบบเฉพาะที่เพียงอย่างเดียว กลุ่มที่ได้รับการขูดหินน้ำลายและเกลารากฟันเพียงอย่างเดียว และกลุ่มที่ได้ได้รับการรักษาอะไรเลย ก่อนการรักษาผู้ป่วยทุกคนจะได้รับการขูดหินน้ำลายเหนือเหงือก และสอนการดูแลอนามัยในช่องปาก โดยกลุ่มที่ได้รับการขูดหินน้ำลายและเกลารากฟันจะทำเพียงครั้งเดียวที่เวลาเริ่มต้น ส่วนกลุ่มที่ได้รับยามิโนซัยคลินแบบเฉพาะที่จะได้รับยามิโนซัยคลิน 2% ในรูปออยท์เมนต์ (Periocline) ซึ่งบรรจุอยู่ในหลอดฉีดยาที่มี ปลายเข็มพิเศษ ใส่เข้าไปในช่องลึกปริทันต์โดยตรงให้รอบซี่ฟันสัปดาห์ละ 1 ครั้งเป็นเวลา 4 สัปดาห์ ผู้ป่วยจะได้รับการขัดฟันทุกครั้งที่มาใส่ยาและรับการตรวจ ซึ่งทำการบันทึกดัชนีคราบจุลินทรีย์ ดัชนีเหงือกอักเสบ ความลึกของร่องลึกปริทันต์ และระดับการยึดเกาะของอวัยวะปริทันต์ก่อนการรักษาและหลังการรักษา 4 และ 8 สัปดาห์ ด้วยเครื่องมือตรวจปริทันต์อิเล็กทรอนิกส์ (Peri Probe) ผลการวิจัยพบว่าอาการอักเสบของเหงือกลดลงหลังการรักษาในทุกลุ่มการทดลอง โดยกลุ่มที่ได้รับการขูดหินน้ำลายและเกลารากฟันร่วมกันการใส่ยามิโนซัยคลินแบบเฉพาะที่ ทำให้อาการอักเสบของเหงือกลดลงมากที่สุด เมื่อพิจารณาผลทางคลินิกจากความลึกของร่องลึกปริทันต์ และระดับการยึดเกาะของอวัยวะปริทันต์ พบว่าในร่องเหงือกที่ค่อนข้างปกติของผู้ป่วยโรคปริทันต์อักเสบ มีการสูญเสียระดับการยึดเกาะของอวัยวะปริทันต์เล็กน้อยหลังการรักษาในกลุ่ม ส่วนในรอยโรคที่มีการทำลายของโรคปานกลาย พบว่าในกลุ่มที่ได้รับการขูดหินน้ำลายและเกลารากฟันร่วมกับการใส่ยามิโนซัยคลินแบบเฉพาะที่ ทำให้ระดับการยึดเกาะของอวัยวะปริทันต์เพิ่มขึ้นอย่างไม่แตกต่างจากกลุ่มที่ได้รับการขูดหินน้ำลายและเกลารากฟันเพียงอย่างเดียว แต่ละพบความแตกต่างของระดับการยึดเกาะของอวัยวะปริทันต์ที่เพิ่มขึ้นของ 2 กลุ่มการรักษานั้น ในรอยโรคที่มีการทำลายอย่างรุนแรง งานวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่า การนำยามิโนซัยคลินแบบเฉพาะที่มาใช้ร่วมในการรักษาโรคปริทันต์ตามปกติ สามารถฟื้นฟูสภาวะทางคลินิกของอวัยวะปริทันต์ได้ดีขึ้นกว่าการขูดหินน้ำลายและเกลารากฟัน หรือการใส่ยามิโนซัยคลินแบบเฉพาะที่เพียงอย่างเดียว โดยเหมาะสมที่จะนำมาใช้ในรอยโรคที่มีการทำลายในระดับรุนแรง