การวิจัยนี้เป็นการศึกษาเปรียบเทียบทางคลีนิคของสารปลูกกระดูกดีมิเนอรัลไลช์ ฟรีส-ดรายด์ โบน (Demineralized Freeze-DriedBone= DEDB) และสารปลูกกระดูก พอรัส แคลเซียม คาร์บอเนต(Porous Calcium Carbonate=PCC) ในอาสาสมัครผู้ป่วยเป็นโรคปริทันต์อักเสบในผู้ใหญ่จำนวน 10 คน มีอายุระหว่าง 30-56 ปี ซึ่งมีพันที่มีความวิการของกระดูกเบ้าฟันในการละลายตัวในแนวยืน (vertical bonydefects) ชนิดที่มี 2 และ 3 ผนัง และมีความลึกของร่องลึกปริทันต์ 6-8มิลลิเมตร อย่างน้อย 1 คู่อยู่คนละข้างของขากรรไกรเดียวกัน โดยใช้สารปลูกกระดูก DFDB และ PCC ในผู้ป่วยแต่ละคน ภายหลังจากการรักษาระยะไฮยีนิคเฟส (hygienic phase) เรียบร้อยแล้วเป็นเวลา 1 เดือนการวัดผลทางคลีนิก ได้แก่ค่าความลึกของร่องลึกปริทันต์ ระดับการยึดเกาะของอวัยวะปริทันต์และระดับการร่นของเหงือก รวมทั้งภาพถ่ายรังสี การวัดผลนี้จะวัดก่อนการทำศัลยกรรมปริทันต์ปลูกกระดูก และที่ 3 และ 6 เดือนตามลำดับ ผลการศึกษานี้พบว่าสารปลูกกระดูก DFDB และ PCC จะลดความลึกของร่องลึกปริทันต์ได้ 1.91 มิลลิเมตร (30.46%) และ 1.82มิลลิเมตร (29.89%) โดยลำดับ และระดับการยึดเกาะของอวัยวะปริทันต์จะเพิ่มขึ้น 1.27 มิลลิเมตร (20.26%) ใน DFDB และ 1.00 มิลลิเมตร(16.67%) ใน PCC ซึ่งไม่มีผลทางคลินิกแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(p<0.01) แต่อย่างไรก็ตาม DFDB อาจมีศักยภาพในการปลูกกระดูกได้ดีกว่า PCC ถ้าเปรียบเทียบกันในระยะเวลาที่นานขึ้น