การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพโดยทั่วไปและโครงสร้างการผลิตทางการเกษตรแบบแผนการผลิตทางการเกษตรที่เหมาะสม และผลกระทบต่อระบบเศรษฐกิจโดยรวม บริเวณลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา โดยพิจารณาถึงทรัพยากรและศักยภาพของพื้นที่ที่แตกต่างกัน ในการศึกษานี้ได้แบ่งพื้นที่การศึกษาออกเป็นหน่วยงานวางแผนพื้นที่การเกษตร (นผก.) ต่างๆ ทั้งหมด 7 นผก. คือ นผก.111, 131, 13'1,13"1, 211, 231 และ 23"1 ในการกำหนดแบบแผนการผลิตทางการเกษตรที่เหมาะสม จะใช้วิธีลิเนียร์โปรแกรมมิ่ง จากโปรแกรม RFARM และการพิจารณาผลกระทบต่อระบบเศรษฐกิจโดยรวมของภาคการเกษตรจากการผลิตตามแบบแผนที่ได้ โดยการประยุกต์แนวคิดของ CAPPA ซึ่งแบ่งการศึกษาออกเป็น 3 กรณี คือ กรณีที่ 1 เมื่อระบบเศรษฐกิจมีการผลิตตามปกติ,กรณีที่ 2 เมื่อเปลี่ยนแปลงแบบแผนการผลิตตามผลที่ได้จาก RFARM, และกรณีที่ 3 เมื่อเปลี่ยนแปลงแบบแผนการผลิตตามผลที่ได้จาก RFARM ร่วมกับการปรับเปลี่ยนการผลิต (กิจกรรมเสริมที่เหมาะสมกับพื้นที่และให้ผลตอบแทนในเวลามากกว่าหนึ่งปี ซึ่งอยู่นอกกรอบเวลา (Timeframe) ของโปรแกรม RFARM) จากการศึกษาแบบแผนการผลิตทางการเกษตรที่เหมาะสมจากRFARM พบว่า นผก.111 และ 211 เกษตรกรสามารถปลูกพืชได้หลายชนิดซึ่งทำให้เกษตรกรมีรายได้ต่อครัวเรือนเพิ่มขึ้นและการใช้ทรัพยากรเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ และ นผก.131, 13'1, 13"1, 231, และ 23"1แบบแผนการผลิตที่เหมาะสมจาก RFARM ทำให้รายได้ต่อครัวเรือนของเกษตรกรเพิ่มขึ้นไม่มาก จำเป็นต้องมีกิจกรรมเสริมที่มีความเหมาะสมกับพื้นที่คือ การปลูกไม้ผลและการเลี้ยงสัตว์ และเมื่อศึกษาผลกระทบต่อระบบเศรษฐกิจโดยรวมของภาคการเกษตรจากการผลิตตามแบบแผนการผลิตในกรณีต่างๆ พบว่า การเปลี่ยนแปลงแบบแผนการผลิตในกรณีที่ 2 และ 3 ทำให้ระบบเศรษฐกิจโดยรวมของภาคการเกษตรดีขึ้น โดยเฉพาะแบบแผนการผลิตในกรณีที่ 3 ทำให้ปริมาณผลผลิตการส่งออก และมูลค่าเพิ่มของผลผลิตเพิ่มขึ้นมากที่สุด