วัตถุประสงค์ของการวิจัย 1. เพื่อพิสูจน์ว่าวิธีพัฒนาในการทดสอบความเปราะต่อแรงดังออสโมติกของเม็ดเลือดแดงโดยการรวมตัวของเม็ดเลือดที่ไม่แตกตกตะกอนเป็นวงแหวนนั้นมีคุณสมบัติดีเฉพาะในการตรวจวินิจฉัยภาวะฮีโมโกลบินผิดปกติได้ดี (ภาวะแฝงของเบตาธาลาสซีเมีย,แอลฟาธาลาสซีเมียและฮีโมโกลบินอี) 2. เปรียบเทียบการวินิจฉัยภาวะฮีโม โกบิลผิดปกติโดยการใช้วิธีที่พัฒนากับวิธีเดิม 3. เพื่อจะหาปัจจัยที่อาจมีผลต่อ การทดสอบวิธีที่พัฒนานี้ ผลการวิจัยพบว่าในอาสาสมัคร 468 คน ได้ทำการเจาะเลือดเพื่อดู ความเปราะต่อแรงดังออสโมติกของเม็ดเลือดโดยวิธีพัฒนาใหม่และวิธีเดิมและ เปรียบเทียบกับการตรวจมาตรฐานสำหรับวินิจฉัยฮีโมโกลบินผิดปกติ, 51รายมีการสร้างฮีโมโกลบินผิดปกติซึ่งพบว่าเป็นภาระแฝงเบตาธาลาสซีเมีย 12 ราย, เป็นภาวะแฝงฮีโมโกลบินอี 39 ราย ผลการวิจัยพบว่าการใช้วิธี พัฒนาเพื่อวินิจฉัยมี sensitivity 86.3%, specificity 75.3%,positive predicitve value 29.9%, negaive predicitive value 97.8%, accuracy 76.5% ความไวในการตรวจวินิจฉัยภาวะฮีโม โกลบินที่ผิดปกติโดยวิธีพัฒนากับวิธีเดิมพบว่ามีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำ คัญทางสถิติ (P<0.05) วิธีเดิมจะมี sensitivity สูงกว่า 88.2% แต่อย่างไรก็ตามการทดสอบคุณสมบัติอื่น ๆ พบว่าวิธีการที่พัฒนาจะดีกว่า ในการศึกษานี้ไม่พบว่าระดับบิลิรูบิน (bilirubin) มีผลต่อคุณสมบัติเฉพาะของการทดสอบนี้