เมืองสกลนคร ตั้งอยู่ริมฝั่งหนองหานซึ่งเป็นแหล่งน้ำจืดขนาดใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเทศบาลเมืองสกลนครได้อาศัยน้ำจากหนองหานเป็นน้ำดิบทำน้ำประปา ในขณะเดียวกันก็ปล่อยน้ำเสียจากชุมชนลงสู่หนองหาน ก่อให้เกิดผลกระ ทบตามมา ในการศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการตั้งถิ่นฐานที่มีความ เหมาะสมตามขีดความสามารถในการรองรับการพัฒนาเมืองและความหนาแน่น ของประชากร ที่อยู่ภายใต้ขีดจำกัดทางธรรมชาติ โดยเฉพาะแหล่งน้ำหนองหาน การพัฒนาพื้นที่ชุมชนเมืองที่ตั้งอยู่บริเวณริมน้ำ ก่อให้เกิดปัญหาผลกระทบต่อแหล่งน้ำดิบในการอุปโภคบริโภค การประมง การเกษตรกรรม การท่องเที่ยว และ สุขภาพอนามัย แนวทางในการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นโดยใช้เทคนิคทางวิศวกรรมเข้ามาแก้ปัญหาโดยใช้ระบบบำบัดน้ำเสีย ต้องใช้งบประมาณในการก่อสร้างและบำรุงรักษา และในการปฏิบัติอาจจะเกิดปัญหาขาดแคลนบุคลากรในการบำรุงรักษา แนวความคิดของการศึกษาความเหมาะสมในการตั้งถิ่นฐานที่จะมีความสัมพันธ์ต่อการใช้น้ำและ การระบายน้ำ น่าจะเป็นแนวทางที่เหมาะสมในการแก้ไขปัญหาสภาพแวดล้อมชุมชนริมน้ำ การศึกษาได้มุ่งพิจารณาปัจจัยต่าง ๆ ที่มีความสัมพันธ์กับแหล่งน้ำหนองหานเป็นหลัก เพื่อนำมาพิจารณาถึงความเหมาะสมของพื้นที่และความหนาแน่นของประชากรและปัจจัยต่าง ๆ ได้คำนึงถึงระยะห่างของชุมชนที่อยู่ริมน้ำหนองหาน ดังนี้ ระ ยะห่างจากริมน้ำ ระยะห่างจากจุดสูบน้ำ ระยะห่างจากระบบบำบัดน้ำเสียรวม ระยะ ห่างจากท่อ ระบบน้ำเสียรวม ระยะห่างจากท่อประปาและปัจจัยความลาดเอียงของพื้นที่ นำมาใช้ในการวิเคราะห์ความเหมาะสมของการตั้งถิ่นฐานริมน้ำ ตามเงื่อน ไขการกำหนดความหนาแน่นของประชากรและนำผลที่ได้จากการวิเคราะห์มาเปรียบ เทียบการตั้งถิ่นฐานปัจจุบัน เปรียบเทียบกับวางแผนที่มีอยู่ และเสนอแนะรูปแบบการตั้งถิ่นฐานที่เหมาะสมเพื่อจะได้ผลในการแก้ไขปัญหาอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด ข้อเสนอแนะการใช้ประโยชน์ที่ดินที่เหมาะสมกับเทศบาลเมืองสกลนคร ภาย ใต้ขีดจำกัดทางธรรมชาติโดยกำหนดให้มีที่ตั้งที่เหมาะสมโดยห่างจากพื้นที่ริมน้ำหนอง หาน โดยขยายตัวมายังบริเวณด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้เป็นบริเวณต่อเนื่องจากเทศ บาลเดิมมายังศูนย์ราชการ ตามแนวถนน 213 (สกลนคร-ธาตุพนม) เพื่อรองรับการขยายตัวของชุมชนเมืองตามขีดความสามารถในการรองรับการพัฒนาในอนาคตต่อไป