การที่ประเทศไทยปกครองในระบอบประชาธิปไตยโดยมีผู้แทนราษฎร เป็นผู้ทำหน้าที่แสดงเจตนารมณ์แทนประชาชน ดังนั้น การใดที่ผู้แทนกระทำลง ไปจึงต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานของ "เจตนารมณ์ส่วนรวมของประชาชน" แต่เมื่อพิ จารณาจากสภาพความเป็นจริงในปัจจุบันแล้วจะเห็นได้ว่าสมาชิกสภาผู้แทนหรือพรรคการเมืองที่ผู้แทนราษฎรนั้นสังกัดอยู่ อาจมีผลประโยชน์ผูกพันอยู่กับวิธีการที่ให้ประโยชน์แก่ตน หรือ แก่พรรคการเมืองตน จึงทำให้เกิดการบิดเบือนการใช้อำนาจรัฐเพื่อประโยชน์ส่วนตัว และ เนื่องจากกระบวนการควบ คุมและตรวจสอบการใช้อำนาจของผู้แทนราษฎรที่ใช้อยู่ในปัจจุบันมีเพียงวิธี การเดียว คือ การเลือกตั้ง ซึ่งยังไม่เพียงพอ ดังนั้นหลายฯ ประเทศจึงนำระบบการออกเสียงแสดงประชามติมาใช้ เพื่อเป็นกระบวนการเสริมการควบคุมและตรวจสอบการใช้อำนาจของผู้แทนราษฎร วิทยานิพนธ์เล่มนี้ จึงมุ่งศึกษาถึง ระบบการออกเสียงแสดงประชามติของต่างประเทศเพื่อนำไปสู่การวิเคราะห์ ว่า สมควรที่จะนำระบบการออกเสียงแสดงประชามติมาใช้ในประเทศไทยหรือ ไม่ และ ระบบดังกล่าวควรจะมีรูปแบบและวิธีการอย่างไร จากการศึกษา พบว่าในหลาย ๆ ประเทศได้เปิดโอกาสให้ประชาชน ได้ออกเสียงแสดงประชามติได้ในหลาย ๆ กรณี เพื่อเป็นการให้ประชาชนได้ใช้อำนาจอธิปไตยโดยตรงในการตรวจสอบการใช้อำนาจของผู้แทนของตนอีกชั้นหนึ่ง ซึ่งผู้เขียนเห็นว่า ระบบการออกเสียงแสดงประชามตินั้นสมควรที่จะ นำมาใช้ในประเทศไทยได้ แต่อย่างไรก็ตาม ในระยะเริ่มแรกเรื่องที่จะนำ ออกให้ประชาชนออกเสียงแสดงประชามติ จะต้องเป็นเรื่องใหญ่และสำคัญซึ่ง มีผลกระทบต่อประชาชนโดยตรงทั้งประเทศ ซึ่งขณะนี้เห็นว่ามีอยู่เพียงประการเดียวคือ "การจัดทำและการแก้ไขรัฐธรรมนูญ" กล่าวคือ เมื่อร่างรัฐธรรมนูญได้ผ่านการพิจารณาของสภาเรียบร้อยแล้ว ประชาชนจะเข้าไปมีส่วนร่วมในการจัดทำหรือการแก้ไขรัฐธรรมนูญในฐานะผู้มีอำนาจตัดสินใจขั้น สุดท้าย โดยการออกเสียงแสดงประชามติว่าจะยอมรับร่างรัฐธรรมนูญนั้นหรือ ไม่