กฎหมายลักษณะตั๋วเงิน เป็นกฎหมายเชิงพาณิชย์ที่บัญญัติขึ้น เพื่อรับรองสิทธิของผู้ทรงตั๋วเงิน และโดยที่ตั๋วเงินมีลักษณะเป็นตราสารที่โอนเปลี่ยนมือให้แก่กันได้ด้วยการสลักหลังและส่งมอบ ดังนั้นผู้ทรงย่อมมีสิทธิบังคับให้บุคคลผู้ลงลายมือชื่อในตั๋วเงินต้องรับผิดหากตั๋วเงินนั้นขาดความเชื่อถือ ซึ่งการบังคับตามสิทธิดังกล่าวนี้เรียกว่าการใช้สิทธิไล่เบี้ย การวิจัยนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการใช้สิทธิไล่เบี้ยตามกฎหมายตั๋วเงินตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 3 ลักษณะ 21 และการฟ้องคดีตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง โดยศึกษาหลักกฎหมายในส่วนที่เกี่ยวกับการใช้สิทธิไล่เบี้ยตามกฎหมายตั๋วเงินของไทยเปรียบเทียบกับกฎหมายต่างประเทศ รวมทั้งวิเคราะห์แนวคำพิพากษาฎีกา และแนวความคิดเห็นของนักนิติศาสตร์ผู้ ทรงคุณวุฒิ จากการวิจัยพบว่า ดอกเบี้ยที่จะเรียกร้องจากกันได้ เมื่อตั๋วเงินขาดความเชื่อถือในกรณีที่ตั๋วเงินนั้นไม่ได้กำหนดอัตราดอกเบี้ยไว้ เจ้าหนี้จะเรียกดอกเบี้ยได้เพียงอัตราร้อยละ 5 ต่อปี อันเป็นอัตราที่ต่ำมากเมื่อเปรียบ เทียบกับอัตราดอกเบี้ยที่กฎหมายกำหนดไว้ในกรณีผิดนัดตามมูลหนี้ทั่วไป ซึ่งผลดังกล่าวนี้อาจจะทำให้ลูกหนี้ตามตั๋วเงินจงใจผิดนัด หรือดำเนินคดีแบบประวิงคดี และแม้ว่าจะมีการนำบทบัญญัติเรื่องคดีมโนสาเร่มาใช้บังคับกับตั๋วเงินก็ตามแต่กระบวนพิจารณาคดีตั๋วเงินก็ยังไม่รวดเร็วเท่าที่ควรนอกจากนี้ ยังมีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องการตีความบทบัญญัติของกฎหมายหรือความเข้าใจในหลักกฎหมายที่คลาดเคลื่อน ซึ่งอาจจะทำให้การนำบทบัญญัติของกฎหมายมาใช้บังคับนั้น ผิดแผกแตกต่างไปจากความเป็นจริง วิทยานิพนธ์นี้ได้เสนอแนะว่า ควรที่จะมีการพิจารณาปัญหาเกี่ยวกับเรื่องอัตราดอกเบี้ยเพื่อให้สอดคล้องกับสภาพความเป็นจริงและสอดคล้องกับมูลหนี้ทั่วไป ซึ่งควรจะกำหนดอัตราดอกเบี้ยของตั๋วเงินในกรณีตั๋วเงินนั้นขาดความเชื่อถือ เท่ากับอัตราดอกเบี้ยในกรณีผิดนัดตามมูลหนี้ทั่วไปขณะเดียวกันการนำบทบัญญัติเรื่องสิทธิไล่เบี้ยเพราะเขาไม่รับรองหรือไม่ใช้เงิน มาใช้บังคับเมื่อมีการนำคดีขึ้นสู่ศาลก็ควรจะนำมาใช้ให้ถูกต้องตามเจตนารมณ์ของกฎหมายตั๋วเงิน ที่มุ่งส่งเสริมให้ตั๋วเงินเป็นตราสารที่โอนเปลี่ยนมือกันได้ และคุ้มครองผู้รับโอนที่สุจริต