การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาลักษณะทางกลลัทศาสตร์ที่ใช่บ่งชี้ขอบเขตพยางค์ในคำพูดต่อเนื่องภาษาไทย โดยมีกรณีศึกษา 3 กรณีคือ 1. กรณีเลียงพยัญชนะและสระเสียง 2. กรณีเสียงพยัญชนะ 2 เสียงเรียง 3. กรณีเสียงสระ 2 เสียงเรียง ในแต่ละกรณีได้ทำการวิเคราะห์ทางกลลัทศาสตร์ประกอบกับการทดสอบความต่างอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับความเชื่อมั่น 95 เปอร์เซ็นต์ขึ้นไปในระหว่างคู่คำทดสอบ ผลการวิจัยพบว่าลักษณะทางกลลัทศาสตร์สามารถบ่งชี้รอยต่อพยางค์ในคำพูดต่อเนื่อง ได้จริง โดยมีความเด่น ด้อยมากน้อยต่างกันไปแต่ละกรณีศึกษาดังกล่าวดังนี้ 1. ในกรณีเสียงพยัญชนะและสระเสียง องค์ประกอบเชิงกลที่ใช้บ่งชี้ ขอบเขตพยางค์ได้เด่นที่สุดคือความถี่มูลฐาน และระยะเวลา 2. ในกรณีเสียงพยัญชนะ 2 เสียงเรียง องค์ประกอบเชิงกลที่ใช้บ่งชี้ขอบเขตพยางค์ได้เด่นที่สุดคือ ระยะเวลาและความเข้มข้นของเสียง 3. ในกรณีเสียงสระ 2 เสียงเรียง องค์ประกอบเชิงกลที่ใช้บ่งชี้ขอบเขตพยางค์ได้เด่นที่สุดคือ ระยะเวลาและความเข้มของเสียง จากกรณีศึกษาทั้ง 3 กรณีสรุปได้ว่า ลักษณะทางกลลัทศาสตร์ที่บ่งชี้รอยต่อพยางค์ในคำพูดต่อเนื่องภาษาไทยได้เด่นชัดที่สุดคือ ระยะเวลา ความเข้มของเสียง และความถี่มูลฐาน ตามลำดับ