การวิจัยนี้ศึกษาใช้คำกริยาที่อ้างถึงการรับรู้ด้วยตาของคนตาบอด โดยมีสมมติฐานว่า มีเงื่อนไข 3 ประการในการใช้คำกิริยารับรู้ด้วยตาของคนตาบอด คือ ความเป็นวลีตายตัว ความเป็นคนตาบอดหรือคนมองเห็นของคู่สนทนา และลักษณะทางกายภาพของสิ่งที่อ้างถึง การวิเคราะห์ในข้อมูลที่เก็บจากการสนทนาของนักเรียนโรงเรียนสอนคนตาบอด กรุงเทพจำนวน 8 คน ได้ข้อมูลประโยคที่มีการใช้คำกิริยารับรู้ด้วยตา 102 ประโยคและประโยคที่มีการใช้คำกิริยารับรู้ด้วยการจับต้อง 105 ประโยค ผลจากการทดสอบกับคนมองเห็นได้พบว่า ประโยคที่มีคำกิริยารับรู้ด้วยการจับต้องนั้น เป็นการใช้คำกิริยารับรู้ด้วยการจับต้องแทนที่คำกิริยารับรู้ด้วยตา อันเป็นลักษณะเด่นของคนตาบอด 76 ประโยค เมื่อนำข้อมูลคำกิริยารับรู้ด้วยตา 102 ประโยค และข้อมูลการใช้คำกิริยารับรู้ด้วยการจับต้องที่แทนคำกริยารับรู้ด้วยตา 76 ประโยค มาวิเคราะห์ เพื่อดูเงื่อนไขที่อธิบายการใช้คำกริยาเหล่านี้ของคนตาบอด ได้พบว่าตัวแปรที่สำคัญ คือ การที่ปรากฏการณ์ที่พูดถึงนั้นเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว หรือยังไม่เกิด ในกรณีที่เป็นการพูดถึงปรากฏการณ์ที่พูดถึงนั้นเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วได้พบว่าจะมีการใช้คำกริยารับรู้ด้วยตาใน 2 กรณี กรณีแรกเป็นการใช้คำกริยารับรู้ด้วยตาซึ่งมิใช่กริยาหลักแต่เป็นคำช่วยหน้ากริยา หรือคำหลังกริยา หรือปรากฏในวลีตายตัว กรณีที่ 2 คนตาบอดจะใช้คำกริยารับรู้ด้วยตาเมื่อพูดถึงสิ่งที่จับต้องไม่ได้ หรือแม้จะจับต้องไม่ได้แต่เขาไม่มีโอกาสได้จับ ส่วนการใช้คำกริยารับรู้ด้วยการจับต้องนั้น คนตาบอดจะใช้เมื่อเขาพูดประสบการณ์ของการที่เขาได้เข้าไปจับต้องสิ่งนั้นด้วยตนเอง ส่วนการพูดถึงประสบการณ์ที่ยังไม่เกิดขึ้นนั้นพบในประโยคคำสั่ง ประโยคคำถาม และประโยคปฏิเสธ พบว่ามีการใช้คำกริยาทั้งสองชนิดแม้ในบริบทเดียวกันอย่างไรก็ดี มีแนวโน้มว่ามีความถี่ของการใช้คำกริยารับรู้ด้วยการจับต้องมากกว่าคำกริยารับรู้ด้วยตา