การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาลักษณะการถ่ายทอดงานปูนปั้นโดยการใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของช่างจังหวัดเพชรบุรี ในเชิงประวัติศาสตร์ ตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลายจนถึงสมัยปัจจุบัน โดยใช้วิธีการวิจัยเอกสารและการวิจัยเชิงประวัติศาสตร์บอกเล่า (Oral History) ซึ่งมีแบบสัมภาษณ์เป็นเครื่องมือในการวิจัย ผลการวิจัยพบว่า ลักษณะการถ่ายทอดงานปูนปั้นของช่างจังหวัดเพชรบุรี ในสมัยอยุธยาตอนปลายจนถึงปัจจุบัน มีขั้นตอนแตกต่างกันเล็กน้อยตามกลุ่มช่าง กล่าวคือ ในบรรดาช่างชั้นครู ซึ่งเรียกว่าสกุลช่างเพชรบุรี4 กลุ่ม ได้แก่ 1.สกุลช่างสอย ศิลปะกอบ 2.สกุลช่างเหิ่น เกศรา 3.สกุลช่างทองร่วง เอมโอษฐ์ 4.สกุลช่างเฉลิม พึ่งแตง มีขั้นตอนการถ่ายทอด 5 ขั้นตอน คือ 1.การเป็นปูน 2.การเป็นลาย 3.การโกลน 4.การปั้น 5.การแต่งกาย ส่วนขั้นตอนของสกุลช่างทองร่วง เอมโอษฐ์ นั้นเพิ่มอีกสองขั้นตอนโดยขั้นที่ 5 มีแตกต่างจากช่างสกุลอื่น กล่าวคือ เป็นขั้นการฝึกลาย ส่วนขั้นที่6 จึงจะเป็นการปั้นลายเอง และเพิ่มขั้นที่ 7 ให้สามารถออกแบบงานปูนปั้นได้ นอกจากนั้นในการวิจัยยังพบว่า ปัจจัยที่ทำให้การสืบทอดภูมิปัญญาท้องถิ่นเมืองเพชรบุรี ในงานปูนปั้นต่อมาได้ยาวนาน และต่อเนื่องนั้น มี 4ประการ คือ 1.ความเป็นเมืองพระพุทธศาสนา 2.การรับเอาวัฒนธรรมของเมืองหลวงเข้ามาไว้มาก 3.ความใกล้ชิดกับช่างหลวงอันเกิดจากช่างเพชรบุรีได้มีโอกาสเป็นลูกมือในคราวสร้างพระราชวังซึ่งมีถึง 3 แห่งในจังหวัดเพชรบุรี และ 4.ลักษณะนิสัยชอบประกอดประขันของชาวเพชรบุรีเอง