การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาประเภท สภาพความเป็นอยู่ทัศนคติ ปัญหาที่อยู่อาศัยของลูกจ้างแรงงานย่านอุตสาหกรรม บทบาทภาครัฐบาล ภาคเอกชน ผู้ประกอบการและนักลงทุน สำหรับการจัดหาที่อยู่อาศัยให้ลูกจ้างแรงงาน ตลอดจนการเสนอแนวทางการจัดที่อยู่อาศัยที่เหมาะสม อันเป็นขบวนการหนึ่งในการเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของกลุ่มลูกจ้างแรงงานในการศึกษาได้แบ่งกลุ่มการตัวอย่างศึกษาเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มลูกจ้างแรงงาน ซึ่งมีรายได้ตั้งแต่ 3,000 บาทขึ้นไปต่อเดือน จำนวน 364 รายและกลุ่มผู้ประกอบการ ซึ่งมีจำนวนลูกจ้างแรงงานมากกว่า 100 คนขึ้นไปจำนวน 32 โรงงาน นอกจากนี้มีการสอบถามกลุ่มนักวิชาการในด้านแนวความคิดเห็นต่างๆ ในการจัดหาที่อยู่อาศัยให้แก่แรงงาน การสำรวจวิจัยพบว่า กลุ่มลูกจ้างแรงงาน ส่วนใหญ่พักอาศัยกับโรงงานและไม่ต้องเสียค่าเช่นที่อยู่อาศัย ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นกลุ่มอุตสาหกรรมสิ่งทอ โดยมีลักษณะที่อยู่อาศัยเป็นบ้านเรือนแถวไม้ 2 ชั้น สภาพเก่า ทรุดโทรมและขนาด 3.24 ตารางเมตรต่อคน ส่วนกลุ่มลูกจ้างแรงงานที่พักอาศัยด้วยตนเอง จะเป็นลักษณะการเช่าอยู่รวมกันเพื่อเฉลี่ยค่าเช่า ซึ่งเป็นจำนวนเงินประมาณ 327 บาทต่อเดือน โดยขนาดห้องพัก 8.38 ตารางเมตรต่อคน ซึ่งแรงงานที่พักอาศัยด้วยตนเอง ส่วนใหญ่จะอยู่ในกลุ่ม อุตสาหกรรมอาหารเครื่องดื่ม และโลหะขั้นมูลฐาน จากการสำรวจตัวอย่างทั้ง 2 กลุ่ม สามารถสรุปสภาพปัญหาที่อยู่อาศัยได้ดังนี้ มีความแออัด คับแคบ ขาดบริการขั้นพื้นฐานที่เพียงพอ ขยะมูลฝอย มลภาวะสิ่งแวดล้อมจากอุตสาหกรรม นอกจากนี้จากการสำรวจพบว่าภาครัฐไม่ได้มีแผนการดำเนินงาน เพื่อการพัฒนาที่อยู่อาศัยให้แก่ลูกจ้างอย่างชัดเจน ผลการศึกษาการจัดสวัสดิการที่อยู่อาศัยให้แก่ลูกจ้างแรงงานเป็นการตอบสนองความต้องการขั้นพื้นฐานของมนุษย์ ซึ่งงานวิทยานิพนธ์จึงเสนอแนะในรูปกลุ่มผู้ประกอบการ ร่วมกันลงทุนสร้างที่อยู่อาศัย เพื่อเป็นศูนย์กลางที่อยู่อาศัยของกลุ่มลูกจ้างแรงงานมีมาตรฐานที่อยู่อาศัยถาวร จัดระเบียบกฎเกณฑ์การเข้าอยู่อาศัย และสร้างความมั่นคง ปลอดภัยให้แก่ลูกจ้างแรงงาน ซึ่งสามารถป้องกันการขาดแคลนลูกจ้างแรงงานในการผลิตได้โดยรัฐเข้ามาส่งเสริมการยกเว้นหรือลดหย่อนภาษี และส่งเสริมให้กลุ่มนักลงทุนเอกชนพัฒนาที่ดิน ด้วยการสร้างที่อยู่อาศัยจำนวนไม่น้อยกว่า 100 หน่วยในราคาหน่วยละไม่เกิน 300,000 บาท เพื่อที่จะได้รับการส่งเสริมจากคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน นอกจากนี้หน่วยงานของรัฐ อันได้แก่ การเคหะแห่งชาติ ควรมีนโยบายดำเนินการจัดสร้างบ้านเช่า นอกเหนือจากการจัดหาที่อยู่อาศัยแบบให้เช่าซื้อ ดังนั้นการกำหนดนโยบายต่างๆ อันที่จะสร้างความมั่นคงให้กับผู้ลงทุนในการพัฒนาที่อยู่อาศัย อันจะส่งผลให้คลี่คลายปัญหาที่อยู่อาศัยของผู้มีรายได้น้อย ซึ่งเป็นการตอบสนองนโยบายการพัฒนาที่อยู่อาศัยประเทศ