การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระยะเวลาเฉลี่ยการเลี้ยงดูบุตรด้วยนมมารดา และความสัมพันธ์ระหว่างการทำงานของสตรีกับระยะเวลาเฉลี่ยการเลี้ยงดูบุตรด้วยนมมารดา โดยศึกษาตัวแปรเกี่ยวกับลักษณะงานของสตรีอาชีพของสตรี และสถานภาพการทำงานของสตรี ในการศึกษาได้ใช้ข้อมูลจากโครงการสำรวจประชากรและการอนามัยในประเทศไทย พ.ศ. 2530 หน่วยตัวอย่างที่ศึกษาคือสตรีที่เคยสมรสอายุ 15-49 ปี มีบุตรคนสุดท้ายอายุไม่เกิน 60เดือน และในวันที่สัมภาษณ์ไม่ได้ให้นมบุตร รวมจำนวนตัวอย่าง 1,799 ราย ผลการวิจัยพบว่า ระยะเวลาเฉลี่ยการเลี้ยงดูบุตรด้วยนมมารดาเท่ากับ12.70 เดือน ลดลงจากการศึกษาในประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2527 ซึ่งระยะเวลาเฉลี่ยการเลี้ยงดูบุตรเท่ากับ 17.6 เดือน ในการศึกษาตัวแปรเกี่ยวกับลักษณะงานของสตรีพบว่า สตรีที่ทำงานนอกภาคเกษตรกรรมเลี้ยงดูบุตรด้วยนมมารดาระยะสั้นเพียง 8.58 เดือน ในขณะที่สตรีที่ทำงานในภาคเกษตรกรรม มีระยะเวลาเฉลี่ยการเลี้ยงดูบุตรด้วยนมมารดานานถึง15.27 เดือน ส่วนสตรีที่ไม่ได้ประกอบอาชีพมีระยะเวลาเฉลี่ยการเลี้ยงดูบุตรด้วยนมมารดาเท่ากับ 13.50 เดือน เมื่อพิจารณาตัวแปรเกี่ยวกับอาชีพของสตรีพบว่า สตรีที่ตกเป็นตัวอย่างที่ประกอบอาชีพวิชาชีพหรือเสมียน มีระยะเวลาการเลี้ยงดูบุตรด้วยนมมารดาสั้นที่สุดเพียง 3.60 เดือน สตรีที่ประกอบอาชีพค้าขายและบริการ มีระยะเวลาการเลี้ยงดูบุตรด้วยนมมารดา 9.49 เดือน ในขณะที่สตรีที่ประกอบอาชีพช่างหรือผู้อยู่ในขบวนการผลิต มีระยะเวลาเลี้ยงดูบุตรด้วยนมมารดานานถึง12.01 เดือน ในการพิจารณาตัวแปรสถานภาพการทำงานของสตรีพบว่า สตรีที่มีสถานภาพการทำงานลูกจ้างรัฐบาลหรือเอกชน มีระยะเวลาเฉลี่ยการเลี้ยงดูบุตรด้วยนมมารดา 9.06 เดือน ในขณะที่สตรีที่มีสถานภาพการทำงานนายจ้างหรือเจ้าของกิจการ มีระยะเวลาเฉลี่ยการเลี้ยงดูบุตรด้วยนมมารดานานกว่าคือเท่ากับ13.96 เดือน เมื่อนำตัวแปร อายุของสตรี อาชีพของสามี ระดับการศึกษาของสามีภาคที่อยู่อาศัย สถานภาพทรัพย์สินของครัวเรือน และสถานที่คลอดบุตรคนสุดท้ายมาพิจารณาในฐานะตัวแปรควบคุมพบว่า ระยะเวลาเฉลี่ยการเลี้ยงดูบุตรด้วยนมมารดาเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่ความสัมพันธ์ระหว่างการทำงานของสตรีกับระยะเวลาเฉลี่ยการเลี้ยงดูบุตรด้วยนมมารดายังคงมีทิศทางคงเดิม