จากการศึกษาผลของการอยู่ร่วมกันระหว่าง Klebsiella R15และข้าวพันธุ์ กข7 นางมลเอส 4 และขาวดอกมะลิ 105 ต่อเลกตินในข้าวภายใต้สภาวะขาดไนโตรเจน พบว่าการใส่เชื้อ 10('9) เซลล์ ต่อต้น ให้กับต้นข้าวอายุ 7 วัน มีผลทำให้ปริมาณเลกตินเฉพาะในรากข้าวทั้ง 3 พันธุ์เพิ่มขึ้นประมาณ 2-3 เท่า ในขณะที่ปริมาณเลกตินในใบไม่เพิ่มขึ้น ซึ่งปริมาณเลกตินที่เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญนี้ไม่ขึ้นกับความเข้มข้นของโปรตีนทั้งหมด และเป็นผลจากการสังเคราะห์เลกติน ทั้งนี้เพราะการวิเคราะห์เลกติน โดยวิธีImmunoblot ของสารสกัดจากรากข้าวพบว่ามีปริมาณเลกตินโพลีเพบไทด์ขนาด 23 กิโลดาลตัน ซึ่งเป็นโพลีเพบไทด์ต้นตอ และเลกตินโพลีเพบไทด์ขนาด 18 กิโลดาลตัน ซึ่งเป็นโพลีเพบไทด์ระยะพัฒนาการเต็มที่ เพิ่มขึ้นในสารสกัดจากรากข้าวทั้ง 3 พันธุ์ที่อยู่ร่วมกับเชื้อเป็นเวลา 7 14 และ21 วัน การกระจายของเลกตินในรากที่ศึกษาโดยวิธีติดฉลากทอง-โปรตีนเอพบการสังเคราะห์เลกตินที่เอนโดพลาสมิกเรติคูลัมแบบไม่เรียบ แล้วผ่านเข้ากอลไจ บอดี ก่อนที่จะเข้าสู่แวคคูโอล และ ส่งออกไปที่ผิวของเซลล์ผิวรากผลการทดลองยืนยันว่าเลกตินที่ปลดปล่อยออกมาเป็นปัจจัยสำคัญ ในการยึดเกาะระหว่างเชื้อ Klebsiella R15 กับเซลล์ผิวราก เนื่องจากพบว่ามีเลกตินล้อมรอบเซลล์แบคทีเรียกที่เข้าไปอยู่ภายในรากบริเวณ exodermisแสดงว่าเลกตินภายในรากน่าจะทำหน้าที่เกี่ยวข้องกับการบุกรุกของแบคทีเรียเข้าไปในช่องว่างระหว่างเซลล์รากด้วย ในต้นกล้าข้าวควบคุมที่ไม่ใส่เชื้อการกระจายของเลกตินในเนื้อเยื่อใบและรากจะเหมือนกับในต้นข้าวที่ใส่เชื้อคือ นอกจากในแวคคูโอลแล้ว พบเลกตินเฉพาะในไซเลม และ โฟลเอม โดยมีมากในผนังเซลล์ ส่วนที่อยู่คั่นอยู่ตรงกลาง และ ช่องว่างระหว่างเซลล์เหล่านี้ รูปแบบการกระจายนี้บ่งว่าหน้าที่ทางสรีรวิทยาของเลกตินน่าจะเกี่ยวข้องโดยตรงกับการขนส่งเมตาบอไลท์หรือสารอาหารบางอย่าง โดยอาศัยสมบัติการจับกับน้ำตาลได้อย่างจำเพาะ หรือโดยอ้อมเลกตินอาจทำหน้าที่เป็นรีเซพเตอร์ของสารโมเลกุลใหญ่ที่มีเอน-อะเซทีลกลูโคซามีน หรือโอลิโกเมอร์ ของน้ำตาลชนิดนี้เป็นองค์ประกอบ ความสัมพันธ์ระหว่างKlebsiella R15 กับข้าว มีผลทำให้การตรึงไนโตรเจนเพิ่มขึ้นมากกว่าแบคทีเรียที่อยู่อย่างอิสระ (2,500-3,000 นาโนโมล/หลอด/วัน) ซึ่งไม่สัมพันธ์โดยตรงกับปริมาณเลกตินที่เพิ่มขึ้นเพียง 2-3 เท่า จากการวัดน้ำหนักแห้งเปอร์เซนต์ไนโตรเจน และปริมาณไนโตรเจนทั้งหมดของต้นข้าวที่อยู่ร่วมกับเชื้อเป็นเวลา 2 สัปดาห์ พบว่ายังไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างข้าวที่ใส่เชื้อกับไม่ใส่เชื้อ