การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบของผู้ดูแลบุตรของสตรีไทยในเขตเมือง และศึกษาความแตกต่างของการเลือกผู้ดูแลบุตรของสตรีตามลักษณะทางประชากร เศรษฐกิจสังคม และปัจจัยอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องโดยใช้ข้อมูลการสำรวจทัศนคติเกี่ยวกับบุตร พ.ศ.2531 ซึ่งดำเนินการโดยสำนักงานสถิติแห่งชาติ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษานี้คือ สตรีกำลังสมรสอายุ 15-49 ปี และกำลังมีบุตรอายุระหว่า 0-5 ปี รวมทั้งสิ้น 1,641 ราย จากการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีตารางแบบไขว้ แล้วทดสอบด้วยค่าไคสแควร์ โดยมีอายุบุตรเป็นตัวแปรแทรกกลาง ประกอบกับการวิเคราะห์แบบจำลองถดถอยลอจิต ผลปรากฎว่า สตรีส่วนใหญ่ (ร้อยละ 73.7) เป็นผู้ดูแลบุตรด้วยตนเอง นอกนั้นให้บุคคลอื่น ๆ ทั้งที่เป็นญาติและไม่ใช่ญาติ เป็นผู้ดูแลบุตร ร้อย 17.7 และ 8.5 ตามลำดับ ทั้งนี้สตรีที่มีบุตรอายุ 0-2 ปีมีแนวโน้มที่จะดูแลบุตรด้วยตนเองมากกว่าสตรีที่มีบุตรอายุ 3-5 ปี ในทางตรงกันข้ามการให้บุคคลอื่นทั้งญาติและไม่ใช่ญาติ ในกลุ่มสตรีที่มีบุตรอายุ 0-2 ปี มีสัดส่วนต่ำกว่ากลุ่มที่บุตรอายุ 3-5 ปี เมื่อนำปัจจัยทางประชากร เศรษฐกิจสังคม และปัจจัยอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง มาวิเคราะห์แบบหลายตัวแปร ในแบบจำลองถดถอยลอจิตพบว่า อายุเมื่อคลอดบุตร อายุบุตร จำนวนบุตรที่มีชีวิต อาชีพของสตรี สถานะการทำงานของสามีและภรรยา รายได้ของครอบครัว ระดับการศึกษาของสตรี และภาคที่อยู่อาศัยมีผลต่อผู้ดูแลบุตรของสตรีไทยเขตเมืองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกล่าวคือ สตรีที่มีบุตรมีชีวิตจำนวนมาก สตรีที่จบการศึกษาระดับประถม สตรีที่สามีทำงานเพียงคนเดียว หรือคู่ที่ทั้งสตรีและสามีไม่ได้ทำงาน สตรีที่ครอบครัวมีรายได้ระดับสูง และสตรีที่อยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือหรือภาคใต้สตรีเหล่านี้มีแนวโน้มจะทำหน้าที่ดูแลบุตรด้วยตนเองมากกว่าให้บุคคลอื่นเป็นผู้ดูแลบุตรของตน ส่วนสตรีที่มีบุตรอายุ 3-5 ปี สตรีที่จบการศึกษาระดับมัธยมและสูงกว่ามัธยม สตรีที่ประกอบอาชีพวิชาชีพ และสตรีที่ครอบครัวมีรายได้ระดับปานกลาง มีแนวโน้มจะให้ญาติเป็นผู้ดูแลบุตรแทนตน และสำหรับการให้บุคคลที่ไม่ใช่ญาติเป็นผู้ดูแลบุตรมีแนวโน้มจะปรากฎในสตรีที่คลอดบุตรเมื่ออายุมาก สตรีที่จบการศึกษาระดับมัธยมและสูงกว่ามัธยม และสตรีที่ครอบครัวมีรายได้ระดับปานกลางและระดับสูง