การศึกษาถึงความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการจับของยาพลาสมาโปรตีน ในระดับต่าง ๆ กับความถูกต้องของวิธีการแยกพลาสมาโปรตีนในการวิเคราะห์หาปริมาณในพลาสมาด้วย เทคนิคไฮเพอร์ฟอร์แมนซ์ลิควิตโครมาโทรกราฟิ (HPLC) โดยมี ตัวยาพาราเซมอล, มีโทรนิดาโซล,ไนโตรฟิวแรนโตอิน, ฟินายโตอิน, โพรพราโนลอลไฮโดรคลอไรด์ กับไนเฟติฟีน เป็นตัวอย่างยาที่จับกับพลาสมาโปรตีนอย่างหลวม, อย่างปานกลางและ อย่างเหนียวแน่น ตามลำดับ จากการศึกษาพบว่า ความถูกต้องของวิธีการแยกหลาสมาโปรตีน ไม่ขึ้นอยู่กับความสามารถในการจับของยากับพลาสมาโปรตีน แต่ขึ้นอยู่กับชนิดของสารแยกพลาสมาโปรตีนที่ใช้ และพบว่าตัวทำละลายอินทรีย์ (organic solvent) 3 ชนิด ได้แก่ แอซีโตรไนไตรล์, เมทานอลและ เอทานอล เป็นสารแยกพลาสมาโปรตีนที่เหมาะสมสำหรับการวิเคราะห์ด้วยเทคนิค HPLC โดยแอซีโตรไนไตรใช้ได้ดีกับยามีโทนิดาโซล ไนโตรฟิวแรนโตอินและ ฟีนายโตอินเมทานอลใช้ได้ดีกับยาพาราเซตามอลและ ไนโตรฟิวแรนโตอิน สำหรับเอทานอลใช้ได้ดีกับยามีโทรนิดาโซลและ โพรพราไนลอลไฮโดรคลอไรด์ เนื่องจากการเติมสารแยกพลาสมาโปรตีน จะเจือจางความเข้มข้นของยาในพลาสมา ดังนั้นการเลือกให้ดีเทกเตอร์จึงเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ควรคำนึกถึง ในกรณีของยาที่มีระดับความเข้มข้นของยาในพลาสมาต่ำ ดังเช่น ไนเฟติฟีซึ่งตรวจหาปริมาณได้โดยใช้UV ดีเทกเตอร์ ไม่สามารวิเคราะห์ด้วยวิธีแยกพลาสมาโปรตีน ในขณะที่โพรพราโนลอลไฮโดรคลอไรด์วิเคราะห์ด้วยวิธีการแยกพลาสมาโปรตีนได้โดยใช้ฟลูออเรสเซนต์ ดีเทกเเตอร์ ซึ่งมีความไวในการตรวจหาสารดีกว่า UVดีเทกเตอร์