การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาขอบเขตความรับผิดของผู้ขนส่งต่อผู้ส่งของในระบบการขนส่งหลายรูปแบบตามกฎหมายไทย คือ การพิจารณาประเด็นความรับผิดของผู้ดำเนินการขนส่งหลายรูปแบบต่อผู้ส่งของ ความรับผิดของผู้ส่งช่วงต่อผู้ส่งช่วง และความรับผิดระหว่างผู้ขนส่งด้วยกัน ผลการวิจัยพบว่า ขอบเขตความรับผิดของผู้ขนส่งต่อผู้ส่งของตามสัญญาขนส่งหลายรูปแบบอยู่ภายใต้บังคับของพระราชบัญญัติการรับขนของทางทะเลพ.ศ.2534 (พรบ.) เฉพาะช่วงการขนส่งทางทะเลเท่านั้น พรบ. นี้จะไม่นำมาบังคับต่อความรับผิดของผู้ขนส่งที่เกิดขึ้นก่อนและหลังการขนส่งทางทะเล ดังนั้นจึงเกิดปัญหาว่าความรับผิดของผู้ขนส่งต่อผู้ส่งของในช่วงดังกล่าวจะบังคับตามกฎเกณฑ์ใดการนำ ปพพ. เรื่องรับขนมาใช้บังคับย่อมจะทำให้เกิดปัญหาเกี่ยวกับขอบเขตความรับผิดของผู้ขนส่งต่อผู้ส่งของว่าจะมีความแตกต่างและลักลั่น เพราะระบบความรับผิดของผู้ขนส่งตาม ปพพ. เรื่องรับขนเป็นความรับผิดโดยเคร่งครัด (Absolute Liability) ในขณะที่ระบบความรับผิดของผู้ขนส่งตาม พรบ. เป็นข้อสันนิษฐานความรับผิด (Presumption ofResponsibility) นอกจากนี้ยังทำให้ผู้ขนส่งทุกคนต้องรับผิดต่อผู้ส่งของในฐานะลูกหนี้ร่วม การฟ้องไล่เบี้ยระหว่างผู้ขนส่งด้วยกันจึงต้องพิจารณาตามหลักลูกหนี้ร่วมโดยถือว่าผู้ขนส่งทุกคนต้องรับผิดในสัดส่วนเท่ากันเว้นแต่จะกำหนดเป็นอย่างอื่น ทำให้ผู้ขนส่งที่มิได้เป็นผู้ก่อให้เกิดความเสียหายต้องรับผิดด้วย การวิจัยนี้จึงได้เสนอแนวทางแก้ไขปัญหาดังกล่าวดังนี้ (1) ควรพิจารณาว่าสัญญาขนส่งหลายรูปแบบเป็นสัญญานอกบรรพ 3 และควรยึดหลักความศักดิ์สิทธิ์แห่งเจตนาของคู่สัญญา โดยพิจารณาความรับผิดของผู้ขนส่งต่อผู้ส่งของเป็นไปตามข้อตกลงในสัญญาขนส่งหลายรูปแบบ (2) ควรปรับปรุงแก้ไข พรบ. โดยเพิ่มเติมบทบัญญัติเกี่ยวกับการขนส่งหลายรูปแบบกำหนดความรับผิดของผู้ขนส่งต่อผู้ส่งของให้แน่ชัด (3) ควรบัญญัติกฎหมายเกี่ยวกับการขนส่งระหว่างประเทศทางอากาศและทางบก โดยแต่ละกฎเกณฑ์ของการขนส่งรูปแบบต่าง ๆ ควรกำหนดหลักเกณฑ์ความรับผิดของผู้ขนส่งต่อผู้ส่งของตามสัญญาขนส่งหลายรูปแบบให้สอดคล้องซึ่งกันและกัน