โดยพื้นฐานของกฎหมายกฎหมายศุลกากรเป็นกฎหมายมหาชนทางด้านเศรษฐกิจ กฎหมายอาญาเป็นกฎหมายมหาชนทางด้านการปกครอง และความมุ่งหมายในการลงโทษริบทรัพย์สินของกฎหมายศุลกากรเพื่อเป็นการป้องกันและปราบปรามการลักลอบ หลีกเลี่ยงภาษีศุลกากรตามนโยบายทางภาษีอากรของรัฐส่วนกฎหมายอาญา เพื่อเป็นเครื่องมือของรัฐในการรักษาความสงบเรียบร้อยของสังคม จึงทำให้การบังคับใช้กฎหมายศุลกากร และกฎหมายอาญา ในการลงโทษริบทรัพย์สินมีความแตกต่างกัน การที่ศาลฎีกา นำหลักทั่วไปเรื่องการริบทรัพย์สินตามประมวลกฎหมายอาญามาใช้บังคับแก่ความผิดมาตรา 27 ทวิ แห่งพระราชบัญญัติศุลกากรพ.ศ.2469 ซึ่งไม่มีบทบัญญัติลงโทษริบทรัพย์สินไว้นั้นจากการศึกษาพบว่าการบังคับใช้กฎหมายตามแนวการตีความของศาลฏีกาดังกล่าว ทำให้เกิดปัญหาในการจับกุม การยึดทรัพย์ การดำเนินคดีศุลกากร การพิจารณาคืนของกล่อง การจำหน่ายของกลาง และมีผลต่อการปราบปรามการลักลอบหลีกเลี่ยงภาษีศุลกากร รวมทั้งมีผลต่อการตีความการบังคับใช้กฎหมายในมาตราอื่น ๆ ที่มีการบัญญัติกฎหมายที่คล้ายคลึงกัน นอกจากนั้นยังพบว่า หากต้องการให้กฎหมายศุลกากรมีการบังคับ ใช้ที่ถูกต้องตามวัตถุประสงค์หรือเจตนารมย์ที่แท้จริง ซึ่งได้แก่ การป้องกันและปราบปรามการลักลอบ หลีกเลี่ยงภาษีศุลกากรที่มีประสิทธิภาพและประสิทธิผลควรปรับปรุงพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.2469 มาตรา 27 ทวิ ให้มีบทลงโทษที่ชัดเจน และชี้ให้สังคมส่วนรวมเห็นว่าการบังคับใช้กฎหมายศุลกากรต้องยึดถือปรัชญากฎหมายภาษีอากร ซึ่งเป็นกฎหมายมหาชนทางด้านเศรษฐกิจ เพื่อมุ่งคุ้มครองผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจส่วนรวมเป็นสำคัญ