การวิจัยนี้ศึกษาความเหมาะสมของการบัญญัติให้การกระทำความผิดเล็กน้อยเป็นความผิดอาญาโดยจำกัดขอบเขตการศึกษา เฉพาะความผิดลหุโทษในประมวลกฎหมายอาญา และศึกษาถึงความเหมาะสมของบทบัญญัติเรื่องลหุโทษและการบัญญัติความผิดลหุโทษไว้ในประมวลกฎหมายอาญา วิธีวิจัยใช้การวิจัยเอกสารโดยวิเคราะห์แนวความคิดของนักนิติศาสตร์ในเรื่องลักษณะของกฎหมายอาญา และหลักเกณฑ์การบัญญัติกฎหมายอาญาศึกษาเรื่องการจำแนกประเภทความผิดและสถานภาพทางกฎหมายของความผิดเล็กน้อยจากกฎหมายของประเทศต่าง ๆ ประกอบกับแนวความคิดของนักนิติศาสตร์ศึกษาประวัติความเป็นมาของลหุโทษจากเอกสารทางประวัติศาสตร์และศึกษาการบังคับใช้กฎหมายอาญาในประเทศไทยจากเอกสารปัจจุบันแล้ววิเคราะห์ผลการบังคับใช้กฎหมายอาญากับลหุโทษ ปัญหาจากบทบัญญัติเรื่องลหุโทษ ปัญหาการบัญญัติลหุโทษไว้ในประมวลกฎหมายอาญา และประเภทความผิดที่เหมาะสมสำหรับความผิดเล็กน้อย ผลการวิจัยพบว่า เมื่อได้วิเคราะห์เกณฑ์ที่ใช้กำหนดขอบเขตอันเหมาะสมของกฎหมายอาญาอันได้แก่ 1) การมีข้อตำหนิทางศีลธรรม 2)ภยันตรายอันอาจเกิดจากการกระทำ 3) ผลการบัญญัติความผิด 4) มาตรการควบคุมอื่น 5) การจัดสรรทรัพยากร 6) ผลการยกเลิกความผิด การบัญญัติให้ลหุโทษในประมวลกฎหมายอาญาเป็นความผิดอาญาเป็นการใช้กฎหมายอาญาเกินขอบเขตที่เหมาะสม และพบว่าบทบัญญัติเรื่องลงลหุโทษบางเรื่องได้ก่อให้เกิดความไม่เป็นธรรมและไม่เหมาะสมกับบริบทปัจจุบัน และการบัญญัติลหุโทษไว้ในประมวลกฎหมายอาญาได้ก่อให้เกิดปัญหาเรื่อง 1) ความซับซ้อนของระบบกฎหมาย 2) ประสิทธิภาพในการบังคับใช้ 3) มาตรการบังคับ 4)ความเข้าใจในคำว่า "ความผิดอาญา" 5) พัฒนาการของการจำแนกประเภทความผิด จึงควรนำออกจากประมวลกฎหมายอาญาเพื่อนำไปบัญญัติไว้ในประเภทของความผิดที่มีเพียงโทษทางบริหาร ซึ่งเป็นประเภทของความผิดและโทษที่เสนอขึ้นใหม่โดยวิทยานิพนธ์ฉบับนี้