การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะ ศึกษาถึงแนวคิดหลักกฎหมายและมาตรการต่าง ๆ ที่ใช้คุ้มครองเด็กที่ถูกทำร้ายโดยบุคคลในครอบครัวทั้งในต่างประกาศประเทศไทยว่ามีความเหมือนหรือความแตกต่างกันในการคุ้มครองเด็กอย่างไรอีกทั้งมีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาถึงปัญหาที่เกิดขึ้นจากการนำมาตรการดังกล่าวมาใช้บังคับกับความผิดที่ผู้กระทำผิดกับเหยื่อมีความสัมพันธ์ต่อกัน ผลจากการวิจัยครั้งนี้พบว่ามาตรการคุ้มครองเด็กที่ถูกทำร้ายโดยบุคคลในครอบครัวของประเทศไทยยังมีข้อบกพร่องทั้งในส่วนของมาตรการอาญาและมาตรการแพ่ง วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงได้เสนอแนะว่า 1. ในคดีอาญาที่บิดามารดาหรือผู้ใช้อำนาจปกครองทำร้ายเด็กควรอยู่ในเขตอำนาจในการพิจารณาคดีของศาลเยาวชนและครอบครัว 2. กรณีเด็กอยู่ในภาวะใกล้อันตรายหรือน่าเชื่อว่าจะได้รับอันตรายควรนำมาตรการวิธีการเพื่อความปลอดภัยมาใช้เพื่อเป็นการป้องกัน 3. ควรกำหนดให้หน่วยงานของรัฐ เช่น กรมประชาสงเคราะห์ หรือหน่วยงานเอกชนซึ่งได้รับการรับรองโดยรัฐ ให้มีอำนาจในการดำเนินการขอถอนอำนาจปกครอง 4. ควรกำหนดให้นักวิชาชีพที่เกี่ยวข้องมีหน้าที่และความรับผิดชอบในกรณีดังกล่าวเป็นตัวบุคคลที่ต้องมีหน้าที่แจ้งเหตุให้เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง ซึ่งจะเป็นผู้รายงานต่อพนักงานอัยการเพื่อดำเนินการถอนอำนาจปกครอง หรือนำมาตรการใด ๆ เพื่อคุ้มครองเด็ก