การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทราบและทำความเข้าใจเกี่ยวกับแนวโน้มการมองปัญหาการใช้ทหารรับจ้าง สาระสำคัญของอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการต่อต้านการแสวงหาการใช้ การสนับสนุนทางการเงินและ การฝึกทหารรับจ้าง ค.ศ.1989 เปรียบเทียบกับกฎหมายอาญาของไทย เพื่อเป็นแนวทางกำหนดนโยบาย ของประเทศไทยที่อาจต้องเข้าเป็นภาคีในอนุสัญญา ผลการวิจัยพบว่า การใช้ทหารรับจ้างเป็นกิจกรรมที่ก่อความเสียหายแก่ชีวิต ทรัพย์สินของประชาชนของรัฐในภูมิภาคต่าง ๆ มากมายมาแต่ครั้งอดีต จนกระทั่งต่อมาประชาคมระหว่างประเทศตระหนักถึงปัญหาเหล่านี้โดยมีความเห็นว่า จะต้องหามาตรการในการขจัดปัญหาดังกล่าวให้หมดสิ้นไป จึงมีการทำอนุสัญญาระหว่างประเทศเกี่ยวกับการต่อต้านทหารรับจ้าง ตลอดทั้งมีการออกข้อมติเกี่ยวกับการประณามการใช้ทหารรับจ้าง โดยองค์การระหว่างประเทศ และในที่สุดสมัชชาใหญ่องค์การสหประชาชาติได้รับเอาอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการต่อต้านการแสวงหา การใช้ การสนับสนุนทางการเงิน และการฝึกทหารรับจ้าง ค.ศ. 1989 เพื่อเปิดโอกาสให้รัฐต่าง ๆ ลงนามให้สัตยาบัน หรือทำภาคยานุวัติผูกพันเป็นภาคีในอนุสัญญาในอนุสัญญานี้ประกอบด้วยบทบัญญัติที่เกี่ยวกับความผิด ในกรณีเกี่ยวกับการประกอบกิจกรรมทหารรับจ้าง ซึ่งหากประเทศใดเข้าเป็นภาคีจะต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดในอนุสัญญา ประเทศไทยซึ่งได้ร่วมพิจารณาร่างอนุสัญญานี้มา ตั้งแต่ต้นจนปัจจุบันยังมิได้มีตัวบทกฎหมายที่เกี่ยวกับการปราบปรามทหารรับจ้างที่มีลักษณะสอดคล้องกับอนุสัญญานี้ ดังนั้น หากจะเข้าเป็นภาคีจะต้องมีการเตรียมการบัญญัติกฎหมายเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเฉพาะ เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ในอนุสัญญา