ได้ประเมินค่าอัตราพันธุกรรมประจักษ์ต่อการเติบโตของหอยนางรมปากจีบ Saccostrea cucullata โดยวิธีการคัดเลือกพันธุ์แบบรายตัว(individual selection) จากน้ำหนักทั้งเปลือกที่อายุ 14 เดือน ในประชากรพื้นฐาน (base population) ที่ผลิตขึ้นจากโรงเพาะพักในเดือนตุลาคม 2533 โดยเปรียบเทียบอัตราการเติบโตของหอยนางรมในรุ่นที่ 2 ที่ผลิตในเดือนกรกฎาคม 2534 ระหว่างกลุ่มโตเร็วกับกลุ่มโตช้าที่อายุ 15 เดือน(divergent selection) ค่าอัตราพันธุกรรมประจักษ์ที่ประเมินได้มีค่าเท่ากับ 0.184 และ 0.148 ที่ระดับความหนาแน่น 50 และ 150 ตัวต่อถุงอวนตามลำดับแสดงถึงความเป็นไปได้ในการเพิ่มผลผลิตหอยนางรมโดยการคัดเลือกพันธุ์ การศึกษาผลกระทบของความหนาแน่นในการเลี้ยงหอยนางรมแบบถุงอวนตาข่ายพลาสติคที่ระดับความหนาแน่น 50, 150, 300 และ 600 ตัวต่อถุงอวนเป็นระยะเวลา 6 เดือน (หอยนางรมมีอายุ 9 เดือน) พบว่าค่าเฉลี่ยของอัตราการเติบโตลดลงเมื่อระดับความหนาแน่นสูงขึ้นในขณะที่ระดับความแปรปรวนแสดงในรูปของสัมประสิทธิ์ความแปรปรวนของอัตราการเติบโตมีค่าเพิ่มขึ้น แสดงว่าความหนาแน่นมีผลต่ออัตราการเติบโตของหอยนางรมแบบไม่สุ่ม (non-random effect) ที่ระดับความหนาแน่นดังกล่าวไม่มีผลต่ออัตรารอดของหอยนางรม ผลของระดับความหนาแน่นต่ออัตราการเติบโตของหอยนางรมกลุ่มคัดเลือกเป็นกลุ่มโตเร็ว กลุ่มโตปานกลางและกลุ่มโตช้า พบว่าหอยนางรมทั้งสามกลุ่มมีแนวโน้มของอัตราการเติบโตที่ลดลงเมื่อระดับความหนาแน่นเพิ่มสูงขึ้น โดยที่ระดับความหนาแน่น 50 ตัวต่อถุงอวน กลุ่มโตเร็วมีอัตราการเติบโตดีกว่ากลุ่มโตปานกลางและกลุ่มโตช้าในขณะที่กลุ่มโตปานกลางและกลุ่มโตช้ามีอัตราการเติบโตที่ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนที่ระดับความหนาแน่น 150, 300 และ 600 ตัวต่อถุงอวน พบว่าหอยนางรมทั้งสามกลุ่มคัดเลือกมีอัตราการเติบโตที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติแสดงถึงคุณสมบัติทางพันธุกรรมในกลุ่มโตเร็ว ยิ่งไปกว่านั้นอัตรารอดในกลุ่มโตเร็วยังมีค่าสูงกว่ากลุ่มโตปานกลางและกลุ่มโตช้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในทุกระดับความหนาแน่น จากผลที่ได้กล่าวมาแล้วทั้งหมดสรุปได้ว่าสามารถเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตหอยนางรมปากจีบ S. cucullata ได้โดยการคัดเลือกพันธุ์แบบรายตัวในอัตรา 18% ต่อรุ่น หรือ 16% ต่อปี โดยการคัดพันธุ์ดังกล่าวควรทำที่ความหนาแน่น 50 ตัวต่อถุงอวน และเลี้ยงแบบแยกกลุ่มคัดเลือก