การศึกษาทดลองสมรรถนะของเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนแบบคอยล์ ลูป เทอร์โมไซฟอนระหว่างอากาศ กับอากาศโดยใช้ฟรีออน 22เป็นของไหลใช้งาน ในเทอมของอัตราการถ่ายเทความร้อนและประสิทธิผลเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนประกอบด้วยคอยล์ระเหยและคอยล์ควบแน่นที่มีขนาด 60*40 ตร.ชม. แต่ละคอยล์ประกอบด้วยห่อทองแดงขนาด 3/8 นิ้ว(ผิวในเป็นเกลียว) จำนวน 4 แถว ติดครีบอลูมิเนียม 13 ครีบต่อนิ้ว พบว่าค่าดัชนีสมรรถนะทั้งสองนี้ขึ้นอยู่กับ ปริมาณบรรจุของของไหลใช้งานเมื่อปริมาณยังมีน้อย แต่เมื่อเพิ่ม ปริมาณบรรจุของของไหลใช้งานถึงช่วงที่เหมาะสมแล้วจะค่อนข้างคงที่นอกจากนี้ค่าทั้งสองจะเพิ่มขึ้นตามผลต่างอุณหภูมิระหว่างลมร้อนและลมเย็น อัตราการถ่ายเทความร้อนจะเพิ่มขึ้นเมื่อเพิ่มอัตราการไหลของของไหลร้อนและเย็น แต่ประสิทธิผลจะจดลงเมื่ออัตรา การไหลเพิ่มขึ้น เมื่อนำข้อมูลที่ได้จากการทดลองไปสร้างสหสัมพันธ์โดยอาศัยสองวิธีคือวิธี least squares กับวิธีแบบจำลองการนำความร้อน พบว่าวิธีแรกให้สหสัมพันธ์ของสัมประสิทธิ์การถ่ายเทความร้อนรวมเป็นฟังก์ชันของตัวเลขเรย์โนลด์ ด้านสายเย็นและอัตราส่วนระหว่างตัวเลขเรย์โนลด์ด้านสายร้อนต่อตัวเลขเรย์โนลด้านสายเย็น ส่วนวิธีที่สองให้ค่า B=0.025 m=1.35 และc(,sf)=0.0054 นอกจากนี้ยังได้ศึกษาการเกิดปรากฏการณ์ฮีสเทอรีซีสของค่าประสิทธิผล เมื่อเพิ่มและลดผลต่างอุณหภูมิระหว่างลมร้อนและลมเย็นในช่วงศูนย์ถึง20 องศา c โดยทำการทดลองที่ความเร็วลมผิวหน้า 1.3 เมตร/วินาทีจากความสัมพันธ์ระหว่างประสิทธิผล กับผลต่างอุณหภูมิดังกล่าว อาจสรุปได้ว่าการเดือดของฟรีออน 22 จะไม่เริ่มจนกว่าผลต่างอุณหภูมิเพิ่มค่าเท่ากับ4 องศา c อย่างไรก็ตามเมื่อเริ่มเดือดแล้วการเดือดจะไม่สามารถดับหายอย่างสมบูรณ์จนกระทั่งผลต่างอุณหภูมิลดต่ำกว่า 1องศา c สุดท้ายได้พัฒนาโปรแกรมคอมพิวเตอร์ สำหรับออกแบบเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนแบบ คอยล์ ลูปเทอร์โมไซฟอนระหว่างอากาศ โดยอาศัยสหสัมพันธ์ที่ได้ข้างต้น พบว่าถ้าใช้สหสัมพันธ์ จากวิธี least squares ในการออกแบบเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนจะต้องคูณด้วย safety factor10% แต่ถ้าใช้สหสัมพันธ์จากวิธีแบบจำลองการนำความร้อนจะต้องคูณด้วยsatety factor 50%