วิทยานิพนธ์นี้กล่าวถึง เครื่องให้ความร้อนแบบเหนี่ยวนำ ที่ออกแบบและสร้างขึ้นเป็นเครื่องต้นแบบซึ่งประกอบด้วย วงจรเรียงกระแส วงจรอินเวอร์เตอร์ หม้อแปลง ความถี่สูง และขดลวดเหนี่ยวนำวงจรอินเวอร์เตอร์เป็นแบบบริดจ์ที่ใช้ทรานซิสเตอร์กำลังชนิดไบโพลาร์เป็นสวิตซ์ โดยสามารถทำงานได้ที่ความถี่สูงถึง 50 กิโลเฮิรตซ์ วงจรขับนำเบสของทรานซิสเตอร์เป็นวงจรที่ไม่ซับซ้อน สัญญาณขับนำสวิตช์ทุกตัวเชื่อมโยงจากหม้อแปลงเพียงตัวเดียว โดยใช้เทคนิคการอิ่มนัวของแกนการสร้างสัญญาณขับนำซึ่งมีลักษณะเป็นแบบสามสถานะ เครื่องให้ความร้อนแบบเหนี่ยวนำนี้ทำงานในช่วงความถี่ 30กิโลเฮิรตซ์ ถึง 50 กิโลเฮิรตซ์ โดยกำลังเฉลี่ยด้านเข้าอาจมีค่าสูงถึง 10กิโลวัตต์ ทั้งนี้ขึ้นกับความถี่และลักษณะของชิ้นงานที่เป็นโหลด เมื่อทดสอบให้ความร้อนกับชิ้นงานที่เป็นเหล็กผสมคาร์บอน 0.4% ลักษณะทรงกระบอกตันมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 22 มิลลิเมตร ที่ความถี่ 40 กิโลเฮิรตซ์ จะวัดกำลังปรากฏด้านเข้าได้ 12 กิโลโวลต์แอมป์ และประมาณค่ากำลังที่ชิ้นงานได้เท่ากับ 5.1 กิโลวัตต์ ซึ่งเมื่อนำชิ้นงานนี้ไปชุมแข็งผิวโดยการให้ความร้อนเป็นเวลา 10 วินาที ชิ้นงานจะมีความแข็งที่ผิวเพิ่มจาก 280 Hv (ก่อนชุบ) ไปเป็น 677 Hv (หลังชุบ) โดยวัดค่าความลึกผิวที่แข็งได้ประมาณ 2.5 มิลลิเมตร