การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบการประเมินผลความสามารถในการสื่อสารด้านการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่5 ระหว่างครูภาษาอังกฤษที่เป็นเจ้าของภาษาและไม่ใช่เจ้าของภาษา กลุ่มตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้แบ่งเป็น 2 ประเภทคือ (1) กลุ่มตัวอย่างประชากรครู ได้แก่ ครูภาษาอังกฤษที่เป็นเจ้าของภาษาจำนวน 23 คนและครูภาษาอังกฤษที่ไม่ใช่เจ้าของภาษาจำนวน 23 คน ที่ทำการสอนภาษาอังกฤษในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา ในตะวันออกเฉียงเหนือ ในภาคปลาย ปีการศึกษา 2534 และ (2) กลุ่มตัวอย่างประชากรนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่กำลังศึกษาในภาคปลาย ปีการศึกษา 2534ในโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒปทุมวัน จำนวน 8 คน ซึ่งได้มาโดยการทดสอบความสามารถในการสื่อสารด้านการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียน 43 คน แบ่งนักเรียนเป็นกลุ่มสูงและกลุ่มต่ำแล้วจึงสุ่มมากลุ่มละ 4คน ด้วยการสุ่มอย่างง่ายเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ (1) แบบสอบความสามารถในการสื่อสารด้านการพูด 3 ชุด : การเลือกบรรยายภาพการบรรยายลำดับเหตุการณ์จากภาพและการบอกทิศทางจากแผนที่ (2)แบบประเมินผลความสามารถในการสื่อสารด้านการพูด ซึ่งมีเกณฑ์ในการประเมินผล 5 ด้านดังนี้คือ การออกเสียงคำศัพท์ ความคล่องแคล่ว ความถูกต้องทางโครงสร้างภาษาและผลสัมฤทธิ์ในงานที่ทำ และได้รับการตรวจแก้ไขจากผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่านในด้านความตรงตามเนื้อหา ความหมายของค่าระดับคะแนนในมาตราส่วนประเมินค่า และความถูกต้องทางภาษา นำข้อมูลที่เก็บรวบรวมได้จากแบบประเมินผลมาวิเคราะห์โดยการหา ค่ามัชฌิมเลขคณิต ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้คือ 1. การประเมินผลความสามารถในการสื่อสารด้านการพูดภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ระหว่างครูภาษาอังกฤษที่เป็นเจ้าของภาษาและไม่ใช่เจ้าของภาษา ไม่แตกต่างกันที่ระดับความมีนัยสำคัญ .05 2. การประเมินผลความสามารถในการสื่อสารด้านการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่มีผลสัมฤทธิ์การใช้ภาษาอังกฤษในการสื่อสารด้านการพูดสูง ระหว่างครูภาษาอังกฤษที่เป็นเจ้าของภาษาและไม่ใช่เจ้าของภาษาแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับความมีนัยสำคัญ.05 3. การประเมินผลความสามารถในการสื่อสารด้านการพูดภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่มีผลสัมฤทธิ์การใช้ภาษาอังกฤษในการสื่อสารด้านการพูดต่ำ ระหว่างครูภาษาอังกฤษที่เป็นเจ้าของภาษาและไม่ใช่เจ้าของภาษาไม่แตกต่างกันที่ระดับความมีนัยสำคัญ .05